பாலாவின் பார்வை

தேசிய கீதம் (தமாம் பாலா)

2011-09-17T19:00:00.001+03:00

தேசிய கீதம் - தமாம்பாலா

For listening the audio please click here

இந்தியாவின் தேசியகீதம், ஜன..கன..மன.. என்பதையும் அதை இயற்றியவர் திரு. ரபீந்தர நாத் தாகூர் என்பதுநம் எல்லோருக்கும் தெரிந்த ஒரு செய்தி. உலகில் இரண்டு நாடுகளுக்கு தேசிய கீதம்எழுதியவர் யார் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா? அதுவும் தாகூர் தான் என்பதே சரியானவிடை. அந்த இன்னொரு நாடு, நாம் விடுதலை வாங்கித் தந்த பங்களா தேஷ் என்கிற வங்கதேசம்!

இந்தியாவின் தேசியகீதம் தெரியும்; நம் தமிழர்களின் தேசிய கீதம் அல்லது மாநில கீதம் ஒன்று தனியாகஇருக்கிறது, அது உங்களுக்குத் தெரியுமா? விடையை இங்கேயே உடைத்து சொல்லி விட்டால்கட்டுரை இங்கேயே முடிந்து விடக்கூடும் என்பதால், கொஞ்சம் இடைச்செருகலுக்குப் பின் அறியத்தருகிறேன்.

“தாய் தின்ற மண்ணே,பிள்ளையின் கதறல்

தாய் தின்ற மண்ணே,பிள்ளையின் கதறல்

ஒரு பேரரசன்புலம்பல், பேரரசன் புலம்பல்”

-திரைப்பட பாடல்,(புதிய) ஆயிரத்தில் ஒருவன். விஜய் ஏசுதாஸ் குரலில் உள்ளத்தை உருக்கும் ஒரு பாடல்.இந்த பாடலில் என் புதிருக்கான பதில் ஒளிந்திருக்கிறது, நண்பர்களே!

இன்னும் ஒரு வாய்ப்புகேட்கும் நம் புத்திசாலி நண்பர்களுக்காக, உங்களுக்கு நன்கு பரிச்சயமான ஒருகுட்டிக்கதை. ஒரு நிறுவனத்தில் தமிழனும், மலையாளியும், கன்னடனும், பஞ்சாபியும்(சர்தார்ஜி என்று சொன்னால் எளிதில் விளங்கும்) வேலை செய்தார்கள்; தினமும் சேர்ந்துஉட்கார்ந்து மதிய உணவு சாப்பிடுவார்கள். எல்லாம் வீட்டிலிருந்து கொண்டு வரும்கட்டுசாதம் தான். தினம் தினம் அதே நேரம், அதே மனிதர்கள், அதே சாப்பாடு;அவர்களுக்கு அலுத்தே போய்விட்டது!

தமிழன் தன் உணவுப்பெட்டியை (டிபன் பாக்ஸ்) திறந்தான். “சே இன்னைக்கும் அதே தயிர்சாதம்; இனி நான்வாழ்வதே வீண்” என்று சொல்லி விட்டு அந்த 5ம் மாடிசன்னல் வழியே வெளியே குதித்து உயிரை விட்டான்.

மலையாளி, “ஓ! அதேபுட்டு..” என்று கூவி ஜன்னல் வழியே குதித்திட,கன்னடன், “தினா வாங்கி பாத் நோடி பேஜாராய்த்து” என அவனைத் தொடர்ந்திட, மிஞ்சியது சர்தார்ஜி மட்டுமே. நிதானமாகதனது உணவுப் பொட்டலத்தை திறந்த அவன், “ஆஜ் பி ஒயி சப்பாதி க்கானா படேகா?” என்று கேட்டுவிட்டு, ஜன்னல் வழியே குதித்தும் விட்டான்!

இதெல்லாம் முடிந்தபின்னே அவர்களது மனைவிமார்கள் அலுவலகம் வந்தார்கள். தமிழன், மலையாளி,கன்னடன்மனைவிகள் இப்படி ஆகும் என்று தெரிந்திருந்தால் தினமும் உணவு வகையை (மெனு) மாற்றிஇருப்பேனே என்று தன்னைத்தானே நொந்து கொண்டார்கள்; பஞ்சாபியின் மனைவியைத் தவிர.அவள் முகத்தில், துக்கத்தையும் மீறி ஒரு வியப்பு தென்பட்டது.

“எனக்கு ஒரே ஒருவிஷயம் தான் புரியல்ல..” என்றாள் மெல்ல;

“தினமும் சர்தார்ஜிதான்அவருக்கான மதிய உணவை கட்டி எடுத்துக் கொண்டு போவார். பின்னே ஏன் இப்படி?!?”

இப்போது நம் புதிருக்கானவிடை.. நம் அன்புத் தமிழர்களின் தேசிய கீதம்.. அதுதான்.. புலம்பல்!!இருப்பவனுக்கும் இல்லாதவனுக்கும் பொதுவானது புலம்பல் தான். தொடர்ந்து இரண்டு நாள்வெயில் அடித்தால், “என்ன சார் இது, இப்பிடி கொளுத்துது?” என்று புலம்புவோம். மழை பெய்தாலும், குளிர் அடித்தாலும் அதேகதை தான்.

இன்னும் சில பேர்இருக்கிறார்கள். “என்னமோ தெரியலை சார். என் வீட்டிலே எல்லாமே ரிப்பேர் ஆயிட்டேஇருக்கு.. போன வாரம் டிவி, நேத்திக்கு டிவிடி ப்ளேயர், இன்னைக்கு லாப் டாப்” என்று மிகவும் அலுத்துக் கொள்வார்கள். இது அளவுக்கு அதிகமாகவைத்து இருப்பவர்கள் வகை!

“ஒரேடியா வேலைகொடுத்து கொல்றான்”அல்லது “வேலையே தராம சும்மாவே உட்காரவச்சிருக்காங்க, ஒரு வேளை அனுப்பிச்சிடுவாங்களோ” போன்ற புலம்பல்கள் அலுவலகங்களுக்கே உரித்தான அக்மார்க்புலம்பல்கள்.

“உங்களில் யார் பாவம்செய்யாதவரோ, அவர் இந்தப் பெண் மேல் முதல் கல்லை எறியுங்கள்” என்ற ஏசுவின் மொழியைப் போல, “உங்களில் யார் புலம்பியதேஇல்லையோ, அவர் புலம்பல் பற்றி பேசுங்கள்; எழுதுங்கள்” என்று யாராவது சொல்லி இருந்தால், நானும் கூட இதைப் பற்றிஎழுதிட இயலாது.

சர்தார்ஜி கட்டிஎடுத்துச் சென்ற சப்பாத்தியைப் போல நம் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான எல்லாசெயல்களையும், திட்டங்களையும் நாம்தான் நிறைவேற்றி வருகிறோம். இருந்தாலும்,அதற்கான பொறுப்பை ஏற்றுக் கொள்ள என்றும் நாம் ஆயத்தமாக, இல்லை.. அதுதான் இருக்கவேஇருக்கிறதே, புலம்பல் எனும் நத்தையின் கூடு, பலி ஆடு!

ஆதி தமிழன், மாட்டுவண்டிக் காலத்துக்கும் முன்னால் எங்கும் நடந்தே சென்றான். அவன் தலையில் சுமையும்,தோளில் கட்டுசாத மூட்டையும் இருந்தது; வழியில் இளைப்பாற நினைக்கும் போது, உதவியவைசுமை தாங்கிக் கல்லும், நிழல் தரும் மரங்களும் தான். இன்றைய நாகரிகத் தமிழன்தலையில் சுமை இல்லை; அது பயம் மற்றும் பலபல கவலைகளாக அவன் தலைக்குள்ளே! அவன்தோளில் கட்டுசாத மூட்டையும் இல்லை; அலுவலக கேண்டீன் உபயத்தால்!

ஆனால் சந்திரமதிகாலத்திலிருந்து, நல்ல தங்காள் காலத்திலிருந்து நம் 2ஜி/3ஜி காலம் வரை நம் பரம்பரைசொத்தாக புலம்பல் திகழ்கிறது என்பதில் சிறிதும் சந்தேகம் இல்லை.

“இறைவா, எதை என்னால்மாற்ற முடியுமோ அதை மாற்றி அமைத்துக் கொள்வதற்கும், எதை மாற்ற இயலாதோ அதை அப்படியேஏற்றுக் கொள்வதற்கும், இவை இரண்டையும் சரியாக இனம் பிரித்து அறிந்து கொள்வதற்குஏற்ற மனப்பக்குவத்தையும் எனக்குத்தா” என்று ஒரு வேண்டுகோள் அல்லதுவேண்டுதல், புலம்பல் நோய்க்கு அறிஞர்கள் பரிந்துரைக்கும் நன் மருந்து.

உங்கள் நண்பரோ அல்லதுஉறவினரோ இனி உங்களிடம் வந்து.. “சே.. ஒரேடிய மண்டை காயுதுங்க..” என்று ஆரம்பித்தால், அவர்களிடம்

இந்த கட்டுரையை கொடுத்து படிக்கச் சொல்லுங்கள். அதனால் ஏற்படும் பின் விளைவுகளுக்கு... அடியேன்பொறுப்பல்ல!! J

====================================================================

- முள்ளில்லாரோஜாவைத் தேடாதே; முள்ளிலா ரோஜா என்று ஆச்சரியப்படு, மகிழ்ச்சி பொங்கும் உன்னுள்தோழனே!

பர்ஃப்யூம் பகோடா, வியட்நாம்

2011-07-31T10:51:00.000+03:00

பர்ஃப்யூம் பகோடா, வியட்நாம்

நம்ம ஊர் ஜவ்வாது மலை, திருநீர்மலை போல வியட்நாமிலும் வாசனை மலைகள் உண்டு! லேடி புத்தா, வந்து இறங்கியதால் மணக்கும் 'பர்ஃப்யூம் பகோடா செல்லும் வாய்ப்பு கடந்த வாரம் கிடைத்தது. 7 கடல் 7 மலை இல்லீங்க! 1மணி நேர கார் பயணம், அதன் பின் யென் ஆற்றில் 1 மணி படகு பயணம். கொஞ்சம் பயம் தான்; படகுக்கு வெளியே சில இஞ்ச் விட்டு நீர் மட்டம்!!

அதன் பின், 10 நிமிட கேபிள் கார் பயணம், அதன் பிறகும் ஏறி இறங்க கரடுமுரடான படிகளும், குகை கோயிலும்! கோயிலுக்கு வந்தால் தம்பதிகளுக்கு குழந்தை பாக்கியம் கேரண்டி! ஆண்/பெண் குழந்தை தேர்வுக்கு தொட்டுக் கும்பிட தனி தனி கற்கள்!!

குழந்தை வந்த பின்.. பராமரிக்க பணம் வேண்டுமல்லவா?? கவலை வேண்டாம்.. வெள்ளி கல்லையும், தங்க கல்லையும் தொட்டு விட்டால் போதும்!!! நாடுகள் வேறுபட்டாலும், நம்பிக்கைகள் வேறுபடுவதில்லை!! :)) படங்களை பார்த்து பாக்கியை தெரிந்து கொள்ளுங்கள்!!

வி ரிசார்ட், வியட்நாம்

2011-07-31T10:29:00.000+03:00

அன்பு வலை உலக நண்பர்களே, அலுவல் காரணமாக 6 மாதங்களாக, நம் வலைப்பூ பூக்க மறந்து விட்டது. அதை ஈடுகட்ட 2 பதிவுகள் இன்று.

இரு வாரங்கள் முன்பு நம் அலுவலக நண்பர்களுடன் ஹனாயிலிருந்து 60 கிமி தொலைவில் உள்ள வி ரிசார்ட்டில் வார இறுதி நாட்களை கழித்தோம். சீரும் சிறப்புமாக என்று கூற இயலாவிட்டாலும், பீரும் போர்க்குமாக சம்மர் ட்ரிப் நிறைவேறியது.

வழக்கம் போல அடியேனுக்கு மரக்கறி உணவு தர வியட்நாமிய நண்பர்கள் திண்டாடி விட்டார்கள். படங்களை பார்த்து மகிழுங்கள்; கண் கொள்ளா பசுமை கொட்டிக்கிடக்கும் வியட்நாமை! :))

ஸா..பா.. பார்க்கலாம் வர்றீங்களா? வியட்நாம் பயணத்தொடர் 9

2010-11-21T18:06:00.000+03:00

ஸா..பா.. பார்க்கலாம் வர்றீங்களா? வியட்நாம் பயணத்தொடர் 9

தமாம் பாலா

த‌மாம் பாலா க‌விதைக‌ள் ‍:சிட்டுக்குருவியும் சந்தேகமும்

2010-09-19T07:10:00.000+03:00

சிட்டுக்குருவியும் சந்தேகமும்
த‌மாம் பாலா

சிட்டுக்குருவியே..
சட்டென்று கிளை
விட்டுக்கிளை பறக்கிறாய்

சற்றே நில்..அப்படியே
சந்தேகங்கள் சில
வந்தது உன்னைப்பார்த்து

எங்கள் பகுதியில் நீயும்
எல்லா நேரமும் தடையின்றி
எவர் அனுமதியுடன் பறக்கிறாய்

என்ன படித்திருக்கிறாய்
எத்தனை வருட அனுபவம்
எதோ ஒரு தொழிலில் உனக்கு

ஓட்டுச்சீட்டோ, ரேஷன்
கடவுச்சீட்டோ அல்லது
வங்கிக்கணக்கோ உன் பேரில்

சொத்தோ சுகமோ
சொந்தமாக வீடோ உண்டா
சொல்லு மொபைல் எண்ணை

இவற்றில் ஒன்றாவது
இருந்தால் தானே உன்னை
மதிப்போம் நாங்கள், நீ ஒரு
மனிதனாய் இருந்தால் கூட!

(ந‌ன்றி: கீற்று.காம், http://www.keetru.com/)

த‌மாம் பாலா க‌விதைக‌ள் ‍: செய்வன..திரும்பச்செய்..

2010-09-19T06:49:00.000+03:00

செய்வன..திரும்பச்செய்..
த‌மாம் பாலா

சன்னலுக்கு வெளியே
சத்தமில்லாமல்
தோன்றி மறையும்
இரவு,பகல்கள்

முதலும் முடிவும்
இல்லாத காலவெளியின்
குழல் விளக்குப்பகலாக
அலுவல்களின் வரிசை

அவசரமென்ற சொல்லும்
அர்த்தமற்றுப் போகும்படி
ஓடி மூச்சிரைக்கும் பலபல
கடிகாரமற்ற தொழில்கள்

அடுத்த இருக்கையில்
மனித இயந்திரம்..உறவாட
கணினிகள் மட்டுமே என
கறைபட்ட சிந்தனைகள்

அதே இடம்,அதே செயல்..
சக தொழிலாளி சத்தமாய்
கேட்கிறான் வழக்கம் போல
இன்று என்ன தேதி ??

அபூர்வமான புன்முறுவலில்
எனது பதில்...நேற்றும்..
நாளையும் இருந்த அதே
தேதிதான் இன்றும் என

வழித்துணை ஒன்று
கிடைத்த திருப்தியில்
அரைத்த மாவை அவனும்
அரைக்கிறான்..திரும்ப,திரும்ப!!

(ந‌ன்றி: கீற்று.காம், http://www.keetru.com/)

த‌மாம் பாலா க‌விதைக‌ள் ‍: தெரிந்தேன்..தெளிந்தேன்

2010-09-19T06:26:00.000+03:00

தெரிந்தேன்..தெளிந்தேன்

த‌மாம் பாலா

அன்றொரு நாள் கண்ட கனவொன்று
அறியாமலே வளர்ந்து எழுந்து நின்று
அழகாய் என் கண்முன் நடனம் ஆடும்
அதிசயம் கண்டு மகிழ்ந்தேன் நானும்

கல்லுக்குள் ஒளிந்திருக்கும் சிற்பங்கள்
காலத்தில் ஒளிந்திருக்கும் நிகழ்வுகள்
சொல்லுக்குள் நிறைந்த வண்ணங்கள்
நல்லுணர்வாய் நதியாய் எண்ணங்கள்

சில விதைகள் பயிராகி பலன் தரும்
பல விதைகள் ஆழத்தில் புதைந்திடும்
நிலத்தில் விதைத்திட்டவன் மறந்தும்
கோலத்தின் நெளிவுகளாய் ஆதியும்

அந்தமும் இல்லாத கால வெளியின்
சந்தத்தில் முளைக்கின்ற சங்கீதத்தின்
நாதங்கள் இன்று ஒலிக்க, வாழ்வின்
வினோதம் தெரிந்தேன்,தெளிந்தேன்!

(ந‌ன்றி: கீற்று.காம், http://www.keetru.com/)

த‌மாம் பாலா க‌விதைக‌ள் ‍: ம‌னித‌த்துணை

2010-09-19T06:16:00.000+03:00

ம‌னித‌த்துணை
த‌மாம் பாலா

கடல்கடந்து வந்த இடத்திலும்
கண்ணுக்கு எட்டிய தூரத்திலும்
மனிதத் துணையில்லாத நேரம்
மனம் விட்டு பேசி, பழகிடவும்

எந்த நாட்டவன் கிடைத்தாலும்
எனக்கு மகிழ்ச்சிதான்,அதிலும்
சொந்த நாட்டானாக இருக்கவும்
சொர்க்கம் கண்ணில் தெரியும்

தென்னிந்தியனாய் அமைந்திட
தெளிவு பிறக்கும் பிறரைவிட
தமிழனாக நண்பன் கிடைத்திட
தடையிலா இன்பம் அளித்திட

தப்பித்தவறி அந்த நண்பன்
தஞ்சாவூர்காரனாகவும்,ஏன்
தெற்குவீதியை சேர்ந்தவன்
தூரத்து உறவு,சொந்தக்காரன்

என்று பலவிதமான நட்புகள்
இன்று பாலையின் நடப்புகள்
என்ன ஒரே குறை,உறவுகள்
எதுவும் உடன்பிறந்த தம்பிகள்

போல ஒருபோதும் வராது,அது
பாகப் பிரிவினை, பஞ்சாயத்து
பெற்ற தாய்க்கும் செலவழித்து
செய்த செலவை பங்குபிரித்து!

(ந‌ன்றி: கீற்று.காம், http://www.keetru.com/)

பிடி

2010-09-07T19:06:00.004+03:00

பிடி Pidi, For Audio Please Click Here

தமாம் பாலா

அது ஒரு மாலை நேரம். பறவைகள் கூட்டுக்கு திரும்புவது போல மக்கள் கூட்டம் கூட்டமாக வீடு திரும்பும் நேரம்; சூரியன் உள்பட விதிவிலக்கு இல்லாமல். வருட விடுமுறையில், நங்கநல்லூர் வீட்டுக்கு சென்று கொண்டிருந்தேன்.

பிடிங்க அவன.. ஓடறாம் பாரு என்று ஒரு கூச்சல் கேட்டது. எனக்கு எதிர்புறத்திலிருந்து பக்கமாக வந்து ஒரு பையன் ஓடிச்சென்றான். பின்னால் திபு திபுவென நான்கைந்து பேர்! கொஞ்ச தொலைவில் ஒரு நடுத்தர வயது பெண்மணி, நின்று கொண்டிருந்தார். ‘என்னாச்சு மாமி? பர்ஸை பிடுங்கிட்டு ஓடறான் சார்’

பர்ஸை தொலைத்தவரும், தட்டிப்பறித்து ஓடியவனும், துரத்தியவர்களும் சென்ற பின்னரும் என் காதில், ‘பிடி, பிடி’ என்ற வார்த்தைகள் ஒலித்துக் கொண்டே இருக்கின்றன, அவ்வப்போது; இன்று இந்த கட்டுரையை எழுதும் வரையிலும்.

‘பேனாவை சரியா பிடிக்கணும்; எழுதும் போது, மூடியை கழற்றி வைக்கணும் அப்போதான் தேர்வு எழுதும் போது வேகமா எழுத முடியும்’ ஆசிரியர் ஒருவர் சொன்னது இன்றும் நினைவுக்கு வந்தது. எழுதி எழுதி வாழ்க்கைப் பாடத்தில் ஜெயித்த அந்த பள்ளி நாட்களில். கைரேகை ஆளுக்கு ஆள் மாறுவது போல, கையெழுத்தும் மாறுகிறது.

ஒவ்வொருத்தனும் பேனாவை பிடிக்கும் விதமும், தனி வகை. கட்டைவிரலுக்கும், ஆள்காட்டி விரலுக்கும் நடுவில் பிடிப்பது பொதுவானது. குமார் அண்ணா போல சிலர் கட்டை விரலுக்கும், நடுவிரலுக்கும் இடையில் கூட பேனா பிடிப்பதுண்டு; இங்க் கறை பட்ட விரல்கள் சாட்சியாக.

கிரிக்கெட் மட்டை பிடிப்பதில் கூட, சின்ன மாறுதல் செய்தால் பெரும் வெற்றி கிடைக்கும், அதற்கு நம்ம ஊரு அசாரூதின் உதாரணம் என்றும் பாக்கிஸ்தான் வீரர் ஸாகீர் அப்பாஸ் சொல்லிக் கொடுத்தார் என்றும் எங்கோ படித்த ஞாபகம்!

எதிராளியை அடக்க இரும்பு பிடி, நண்டு பிடி, கிடுக்கி பிடி, குரங்கு பிடி, உடும்பு பிடி எது வேண்டுமானாலும் போடலாம். அரசாங்கம், நினைத்தால் எதையும் அதிகாரத்தின் பிடியால் சாதிக்கலாம். ஆனால் வீடுகளில் பெரும்பாலும் செல்லுபடியாவது, அன்புப் பிடி தான். பெற்றோர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளை தம் பிடியில் வைத்திருப்பது இப்படித்தான்; அவனுக்கு என்று ஒரு பெண் வந்து, அவனை தன் கைப்பிடிக்குள் கொண்டு வரும் வரையில்.

புராணங்கள் படித்திருக்கிறீர்களா? தாடி மீசையோடு முனிவர் வருவார். ராத்திரி பகலாய் உடலை வருத்தி, தவம் செய்து வரம் வாங்குவார். யாரவது அவரது கோபத்தை கிளறி விட்டால், ‘பிடி சாபம்’ என்று பொங்கி விடுவார். சாதாரணமாக 2 நாள் வரும் நோக்கியா கைபேசியின் பேட்டரி, 3G, மீடியா ப்ளேயர், ப்ளூடூத் என்று 1/2மணிக்குள் சார்ஜ் தீர்ந்து விடுவது போல தவ வலிமை, சுழியம் (நன்றி, மக்கள் தொலைக்காட்சி) ஆகிவிடும்

‘வாழ்க்கையிலே முன்னுக்கு வரணும்னா, எப்போவும் நமக்கு பிடிச்சதையே செய்யணும் என்று’ சில தத்துவவாதிகள் கூறுகின்றனர். வேறு சிலரோ, ‘பிடிச்ச வாழ்க்கை கிடைக்க லைன்னா, கிடைச்ச வாழ்க்கையை பிடிச்சுக்கணும்’ என்றும் யதார்த்த வாதம் பேசுகின்றனர். பாதி நேரம் நமக்கு எது பிடிக்கும் என்று நமக்கே புரிபடுவதில்லை. உணவு விடுதிக்கு போய், பக்கத்து ஆள் சாப்பிடும் ஐட்டத்தை ஆர்டர் செய்து விடுவதைப் போல!

ஆங்கிலத்தில் ஆக்ஸி மோரான் என்பது போல, தமிழில் நல்ல பாம்பு என்பது போல இந்த ‘புகை பிடிப்பது’ என்ற சொல்லாடல். சிகரெட் பிடிப்பதை விட்டு விடு என்றால், அது கீழே விழுந்து விடுமே என்பது ஒரு கடி ஜோக். உண்மையில் நான் புகை(யை) பிடிப்பதே இல்லை, அதைத்தான் வெளியே விட்டு விடுகிறேனே என்கிறான், என் சங்கிலி புகை நண்பன் ஒருவன். தான் பிடித்த முயலுக்கு மூன்று கால் என்கின்ற இது போன்றவர்களை, நாம் நினைத்தாலும் திருத்தவா முடியும்?

அறிவியல், சூரியன் பூமியையும், பூமி சந்திரனையும் கண்ணுக்குத் தெரியாத ஈர்ப்பு விசையால் பிடித்து வைத்திருக்கிறது என்கிறது. கடல் கூட, காற்றில் மிதக்கும் பூச்சியை பிடிக்க முயல்வது போல அலை கரங்களை வீசித் தோற்கிறது. மன ஆறுதலுக்கு நான் படிக்கும் ராசி பலன் கூட, குரு உங்களுக்கு சாதகமாக வந்தும், ஏழரை சனியின் பிடியில் சிக்கியதால் பயன் படவில்லை என்றும், ராகு கேதுவின் பிடிக்குள் சூரிய சந்திரர் சிக்கியதால் கால சர்ப்ப தோஷம் என்றும் பலவிதமாக மிரட்டுகிறது.

பிடி என்பது வினைச்சொல் மட்டுமல்லபெயர் சொல் கூட. ;கத்திக்கும், கோடாலிக்கும் மரமே கைப்பிடியாக வரும் போது! கத்திக்கு மட்டுமா, கைப்பிடி, வீட்டு ப்ரஷர் குக்கருக்கும் அது உண்டு. எங்கள் வீட்டு குக்கரை நான் சரி செய்ய முயன்று, கைப்பிடி உடைந்து, எனது (இல்லாத) ப்ரஸ்டீஜை அழித்து விட்டது. நான் கடையில் கொடுத்து சரி செய்ய நினைத்தும், ராதிகா.. பரவாயில்லை, அப்படியே இருக்கட்டும் என்று சொல்லி விட்டாள். அப்போது தானே, அதன் சாக்கில் என்னை அவ்வப்போது நன்றாக ‘ஒரு பிடி பிடிக்க முடியும்?’

இப்போதெல்லாம், வைத்தியரிடம் போனால், ஸ்டெத் வைத்து பர்ஸ் பார்த்து, மெடிக்கல் டெஸ்டுகளை மொத்தமாக எடுக்கச் சொல்கிறார்கள். அந்த காலத்து அனுபவ வைத்தியர்கள், நாடியை பிடித்து பார்த்தே வியாதியை சொல்லி விடுவார்களாம்.

அடுத்தவர் மனதை ஆழம் பார்க்கும் உரையாடலை கூட ‘நாடி பிடித்து பார்ப்பது’ என்பார்கள். பல இடங்களில், வேலை பார்த்து, பல இடங்களிலிருந்து அப்பாய்ண்ட்மெண்ட் ஆர்டர் வாங்கி காட்டி, ப்ரமோஷன் வாங்கும் என் நண்பன் ஒருவன் சொல்லுவான்.. ‘கையை பிடிச்சு முறுக்கணும், ஆனா உடைக்க கூடாது’ என்று. நானும் கேட்டுக் கொண்டு இருக்கிறேன், இன்றும் கூட!

மாட்டை கொம்பிலும், முயலை காதிலும், வாத்தை கழுத்திலும் பிடிக்க வேண்டும் என்றும் சொல்வார்கள். அதில், மனிதனை பணத்திலும் என்பதையும் சேர்த்துக் கொள்ளலாம். சிக்கலான நூல்கண்டின் முடிச்சை பிடிப்பது போல, ஒரு பிரச்சினையின் மூலத்தை அறிவதை, தெரிவதை நம் மலையாளி நண்பர்கள்.. ‘பிடி கிட்டியோ’ என்பார்கள். சரிதானே, பிடி கிட்டிவிட்டால், தூக்குவதில், கையாள்வதில் ஏது சிரமம்?

கற்றது கைப்பிடி அளவு, கல்லாதது உலகளவு என்பார்கள். நாம் ஒவ்வொருத்தரும், செல்வத்தை, சௌந்தர்யத்தை, கல்வியை, கேள்வியை கைப்பிடிக்குள் கொண்டு வர இரவு பகலாய் உழைக்கிறோம்; காற்றினை கையில் பிடிக்கும் இந்த கடின முயற்சியில்,
எளிதில் உடைந்து விடக்கூடிய கனவுக்குமிழிகளில், கற்பனை கயிறு கட்டி மிதந்து, கால வெளியில் பிடி சாம்பல் ஆகும் வரை.. இலக்கின்றி பறக்கிறோம் நாம் என்றே தோன்றுகிறது எனக்கு!

காரணம் இல்லாமல் கடைத் தெருவுக்கு சென்று வருவது போல, எந்த பிடிமானமும் இன்றி, பிடியை சுற்றி வந்த என் இந்த சிந்தனையை படிக்க உங்களுக்கு பிடிக்கிறதோ இல்லையோ எனக்குத் தெரியாது. பிடித்தால் விட்டு விடுங்கள்; பிடிக்கவே இல்லை என்றால், எப்படி உங்களால் அதை விட முடியும் என்ற அதிபுத்திசாலித்தனமான(?!) கேள்வியுடன், உங்கள் கவனத்திலிருந்து..என் பிடியை மெல்ல நழுவ விடுகிறேன், நண்பர்களே!!

ஸா..பா.. பார்க்கலாம் வர்றீங்களா? வியட்நாம் பயணத்தொடர் 8

2010-08-20T19:14:00.002+03:00

ஸா..பா.. பார்க்கலாம் வர்றீங்களா? வியட் நாம் பயணத்தொடர் 8
தமாம் பாலா For Audio Please Click Here

ஆர்ப்பாட்டமாக பூஜை போட்டு ஆரம்பித்த தமிழ் படம், ஆற அமர 2 வருடம் கழித்து வருவது போல, நம்ப ஸா பா தொடரும் ஒரு மாத தொய்வுக்கு பிறகு ரீலீஸ் ஆகிறது. ம்ம்.. எங்கே விட்டோம்?? ஆமா, எதனிக் வில்லேஜ் பக்கத்துலே வந்து.. ஞாபகம் வந்துடுச்சு!

அந்த காட்டாற்று பாலத்தை தாண்டி ஊருக்குள்ளே நுழைந்தோம். ஆற்றங்கரையில் இருந்த ஒரு உணவு விடுதிக்குள் எங்களை அழைத்துச் சென்றாள், எங்கள் கைடு ஜிங். உடன் வந்த ஒட்டுப்புல் தோழிகள் வெளியே நின்று கொண்டார்கள். வெயிலுக்கு இதமாக அவரவர் இஷ்டம் போல குளிர்பானம்/ பீர் என்று ஆளுக்கு ஆள் வாங்கிக் கொண்டோம்.

அந்த உணவு விடுதியை நடத்தும் மனிதரை பார்த்ததும் மிகவும் வியப்பை அடைந்தோம். ஆம், அவர் வியட்னாமியர் அல்ல, அவர் ஒரு நியூஸிலாந்து நாட்டுக்காரர் ; சந்தேகம் இருந்தால், புகைப்படத்தில் பார்த்துக் கொள்ளலாம். நியூஸிலாந்து நாட்டில் பால் வியாபாரத்தொழிலில் இருந்த அந்த ஸ்காட்லாந்துகாரர், விடுமுறைக்கு ஸா பா வந்து விட்டு, அதன் அழகில், அமைதியில் கவரப்பட்டு அங்கேயே நிரந்தரமாக தங்கி விட்டது அவருடன் பேசி நான் கறந்த தகவல்!

அவரும் ஜிங்கும் சகஜமாக கலாய்த்து ஒருவர் காலை ஒருவர் வாரிக் கொண்டார்கள், பேச்சிலே.

“இந்த வயசான கிழவனை கல்யாணம் செய்து கொள்வாயா? மண்டையை போட்டு விட்டால்,கல்லறைக்கு வந்து அள்ளி போட்டு திட்டுவாயா?” -அவர்

“இல்லை கல்லறையில் பூ போட்டு பாராட்டுவேன்” - இது ஜிங்.

பெரியவரே, போற பேச்சு இப்போ எதுக்கு, நல்லாவே இருங்க என்று சொல்லி விடைபெற்றேன் நான்.

வெளியே வந்து பார்த்தால், என் இலவச இணைப்புப் பெண் இன்னமும் அங்கேயே நின்று கொண்டு, என்னை பார்த்ததும் வந்து கௌரவமான இடைவெளி விட்டு நின்று கொண்டாள். என்னடா இது, எப்படி இவளிடமிருந்து தப்பிப்பது என்று யோசிக்க ஆரம்பித்தேன். அப்போது தான், அவளது தோள் பை கண்ணில் பட்டது. வாட் யூ ஹேவ் என்றவுடன், அவளது நடமாடும் கடையிலிருந்து, துணி வேலைப்பாடுகளை வெளியே எடுத்து விலை சொல்ல ஆரம்பித்தாள். ஒரு வழியாக, அவளிடமிருந்து ஸா பா போஸ்ட் கார்டு புகைப்படங்கள் நிறைந்த ஆல்பம் ஒன்றை வாங்கிக் கொண்டு அவளை அனுப்பி வைத்தேன். 40,000 வியட்நாம் டாங், வெறும் 2 அமெரிக்க டாலருக்காக, மணிக்கணக்காக உடன் நடந்து வந்த அந்த கிராமத்து பெண்ணை நினைக்கையில், கொஞ்சம் மனசு கனக்கவே செய்தது!

ரொம்ப தூரம் நடந்து, நாங்கள் தங்க வேண்டிய வீட்டுக்கு வந்து விட்டோம் ஒரு மேட்டுப்பகுதியில். ஆற்றில் குளிக்கலாம் என்று வழியில் சல்லிசு விலையில் ஷார்ட்ஸ் வாங்கிக் கொண்டோம். ஆற்றில், பாறைகள் நிறைந்த பகுதியில் நாங்கள் தண்ணீரில் இறங்க, ஜிங் கரையில் உட்கார்ந்து கொண்டாள். முன்னே பின்னே முழங்கால் அளவு தண்ணீரில் இறங்காத நான், நண்பர்கள் கொடுத்த தைரியத்தில் ஓடும் ஜில்லு தண்ணியில் இறங்கி ஆட்டம் போட்டு விட்டேன். நான்கு பேர் உடன் இருந்தால், துணிந்து அரசியலில் கூட குதிக்கலாம் என்று தோன்றியது அப்போது.

நாங்கள் தங்கிய அந்த மர வீட்டின் புகைப்படங்களை பாருங்கள், அங்கு தங்கிய அனுபவத்தைப் பற்றி, அடுத்த பதிவில் பேசுவோம், சரியா?

ஸா பா தொடரும்.

ஸா..பா.. பார்க்கலாம் வர்றீங்களா? வியட்நாம் பயணத்தொடர் 7

2010-07-18T06:28:00.004+03:00

ஸா..பா.. பார்க்கலாம் வர்றீங்களா? வியட் நாம் பயணத்தொடர் 7

தமாம் பாலா For Audio, Please click here

"இன்னும் கொஞ்ச‌ம் க்ளிக்கி‍ இருக்க‌லாமோ பாலா?" ‍ என்ற‌ அது ஒரு க‌னாக்கால‌ம் சுந்த‌ர‌ ராம‌ன் அவ‌ர்க‌ள் வேண்டுகோளை முன்னிட்டு, இந்த‌ வார‌ தொட‌ரில் முழுக்க‌ முழுக்க‌ ப‌ட‌ங்க‌ள் ம‌ட்டுமே! (என‌க்கும் வேலை சுல‌ப‌மாகி விட்ட‌து :‍)))

ஸாபா தொடரும்.

ஸா..பா.. பார்க்கலாம் வர்றீங்களா? வியட்நாம் பயணத்தொடர் 6

2010-07-12T19:43:00.001+03:00

ஸா..பா.. பார்க்கலாம் வர்றீங்களா? வியட் நாம் பயணத்தொடர் 6
தமாம் பாலா For Audio, Please click here

sapa valley view

தொடர் 5ஐ எழுதி இரண்டு ஞாயிற்றுக்கிழமைகள் ஓடிவிட்டன. இதற்கு மேலும் இடைவெளி விட்டால், இருக்கும் சொற்ப வாசகர்களையும் இழந்துவிடும் அபாயம் இருப்பதால், இன்று திங்கள் இரவு நேரத்தில், விட்ட இடத்தில் இருந்து தொடர்கிறேன்.

ஸாபா ஸம்மிட்டிலிருந்து, அன்று மதிய உணவுக்குப்பின், எதனிக் வில்லேஜ் என்று சொல்லக்கூடிய பழங்குடிகள் வசிக்கும் பள்ளத்தாக்கு கிராமத்துக்கு புறப்பட்டோம். கொஞ்ச தூரம் வேனில் பயணம் செய்து, அதன் பின் சில கிலோமீட்டர்கள் மலைச்சரிவில் நடந்து சென்று, மாலை/இரவு நேரம் அங்கேயே வீட்டுத்தங்கல் செய்ய ஏதுவாக துணிமணிகள் எடுத்துக்கொண்டோம்.

இதற்குள்ளாக மணி அய்யாவின் புராதன பெருமை வாய்ந்த பிட்டீஸ் ஷூ வாய் பிளந்து விட்டது. நாங்கள் வண்டியிலே காத்திருக்க, அவரும், ஜிங் மற்றும் ராம்கியும் செருப்பு கடையில் நுழைந்தார்கள். சிறிது நேரத்துக்குப்பின், மணி முன் பக்கத்தில் ஷூ போலவும், பின் பக்கத்தில் ஜன்னல் வைத்த ஜாக்கெட் போலவும் உள்ள பழுப்பு நிற காலணிகளுடன் வேனில் நுழைந்தார். என்ன இது என்றேன் நான்; கொஞ்சம் அசந்துட்டேன், ராம்கி என்னை ரத்தக்கண்ணீர் எம்.ஆர்.ராதா போல ஆக்கிட்டான் என்றார் அவர், பரிதாபமாக.

இப்போது எங்கள் வண்டியை வழியில் நிறுத்தி, ஜிங்கின் ஒன்று விட்ட தங்கை போல இருந்த இன்னொரு மங்கு பெண் வந்து ஏறிக்கொண்டாள். அவளது பீட்டர் ரவுசும் தாங்கவே முடியவில்லை. வேனின் கடைசி இருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டு அவ்வப்போது அவள் உருட்டி விட்ட லிச்சி பழங்களை நாங்கள் வழி மறித்து ஸ்வாகா செய்தோம்.

கரடு முரடான பழங்கள், உள்ளே நுங்கு போலே சதைப்பற்றான பழம். ஆசையுடன் கடித்தால் அங்கு தான் ஆபத்து ஆரம்பம், பெரிய அளவு கொட்டை, சும்மா பேருக்குத்தான் பழம். இதற்குள் நாங்கள் இறங்க வேண்டிய இடம் வந்து விட்டது!

கல்லும் மண்ணும் கலந்த பாதை, மலைச்சரிவில் வளைந்து வளைந்து கீழே இறங்க ஆரம்பித்தது. ஜிங்கின் தோழிகள் சொல்லி வைத்தார் போல் எங்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் பக்கத்தில் வந்து நின்று கொண்டார்கள்; நாங்கள் நின்றால் அவர்களும் அதே. நடந்தால்.. அவர்களும்.. என் கூடவே ஒருத்தி வந்தாள். என்னடா இது தர்மசங்கடமாக இருக்கிறதே என்று நினைக்கும் போதே அவள் ஆங்கிலத்தில் குசலம் விசாரிக்க ஆரம்பித்து விட்டாள்.

நான் அவளுக்கு ஒற்றை வார்த்தையில் பதில் சொல்லிக் கொண்டே கண்ணைப் பறிக்கும் மலை/பள்ளத்தாக்கு காட்சிகளை என் ஃப்யூஜி டிஜிட்டல் காமெராவில் ரொப்பிக்கொண்டிருந்தேன். கிட்டத்தட்ட இரண்டு மணி நேர நடை பயணத்துக்குப் பிறகு ஒரு காட்டாற்றுப் பாலத்தை அடைந்தோம். பழங்குடிகள் கிராமத்தை சமீபித்து விட்டது தெரிந்தது. உடன் வந்த பழங்குடி பெண்ணிடமிருந்து தப்பித்த மற்றும் வீட்டுத்தங்கல் விவரங்கள் விரைவில் கணினித்திரையில் காண்க :))

ஸாபா தொடரும்.

ஸா..பா.. பார்க்கலாம் வர்றீங்களா? தொடர் 5

2010-06-27T14:14:00.003+03:00

ஸா..பா.. பார்க்கலாம் வர்றீங்களா? தொடர் 5
தமாம் பாலா For Sa Pa 5 Audio, Please click here

Sapa Church near Market
போன தொடரிலே, லவ்வர்ஸ் மார்கெட் பற்றி குறிப்பிட்டேன் அல்லவா? அது பற்றி அரசல் புரசலாக இணையத்திலும், வியட்நாம் நண்பர் மூலமாகவும் கேள்விப்பட்டிருந்தோம். ஒவ்வொரு வாரமும், சனி இரவு லவ்வர்ஸ் மார்கெட்டில் ஒரு குட்டி சுயம்வரமே நடக்கும் என்றும், பெண்கள் இருட்டில் அமர்ந்திருப்பார், ஆண் பாடிக்கொண்டே செல்ல, பாடல் பிடித்துவிட்டால் பெண்ணும் முதலில் பாடலிலும் பின் நிரந்தரமாக வாழ்க்கையிலும் இணைந்து கொள்வாள் என்று பல பல கதைகள். இதை கேள்விப்பட்ட நம் தமிழ் நண்பர்கள, முன்னேற்பாடாக சங்கீத சாதகத்தை மானசீகமாக தொடங்கி விட்டார்கள்!

அது வெள்ளி காலை தான், நண்பர்கள் அனைவரும் ஸம்மிடிலிருந்து கால்நடையாக மார்கெட் உலா புறப்பட்டோம் ; ஜிங் மற்றும் தோழிகள் புடை சூழ. அந்த பெண்கள் ஒவ்வொருத்தியும் இங்லீஷில் சும்மா பொளந்து கட்டுகிறார்கள். (பொதுவாக வியட்னாமிகள் ஆங்கிலத்தில் பேசுவது கொஞ்சம் தான், ஹனாயில் ; ஆனால் ஸாபாவில் சின்ன பெண் கூட நன்றாக ஆங்கிலம் பேசுவதை கவனித்தேன், எல்லாம் சுற்றுலா தொழில் செய்யும் மாயம்!)

Sapa local market

முதலில் வந்தவுடன் ‘ஆர் யு இண்டியன்? வாட் இஸ் யுர் நேம்?” என்று கேட்டாள். நண்பர்கள் சொல்லி வைத்தார் போல பேரை மாற்றி மாற்றி சொல்லிவிட்டனர். ரவி, ராம்கி ஆகி, சுரேஷ் ரவி ஆகி ஒரே பெயர் குழப்பம் ஆகிவிட்டது! நான் பொய் சொல்வதில் கொஞ்சம் சோம்பேறி, ஆகவே என் பெயர் ‘சுப்ரா’ என்று சொல்லிவிட்டேன்.

தண்ணி இல்லாத காலத்து நம் ஊர் கபாலீஸ்வரர் கோயில் குளம் போல மார்கெட் படிக்கட்டுகளுடன் பள்ளத்தில் இருந்தது. வழக்கம் போல எல்லா பொருட்களும், அத்தியாவசம் இல்லாத அதே சமயம், ஸாபாவிலே வாங்கினேன் என்று சொல்லிக் கொள்ள கூடிய ‘ஸவொனிர்’ பொருட்கள். வழக்கமாக வாங்கி குவித்து விட்டு பின் ராதிகாவிடம் ‘வாங்கி கட்டி கொள்ளும்’ அபாயம் கருதி நான் பர்ஸை தொடாமல் விரதம் காத்தேன். பொருள் விலையை மட்டும் நான் கேட்டுவிட்டு பேரம் பேசாமல் போவதால் ஸாபா வியாபாரிகள் சற்று குழம்பித்தான் போய்விட்டார்கள். மணி அய்யா, ஒரு சுத்தியலுடன் இணைந்த ஸ்பானர் போன்ற ஒரு விசித்திரமான ஒன்றை வாங்கினார். ரவி களத்தில் இறங்கி, பேரம் பேசி அங்கே ஒரு ‘அறிவிக்கப்படாத ஆடித்தள்ளுபடியையே உருவாக்கி விட்டார். கடைசியில் நானும் குறைந்த விலையில் சில கீ-செயின் பொம்மைகளை வாங்கி விட்டேன்.

Scorpion wine(?!)

மதிய உணவு வேளை வந்துவிட, ஸம்மிட் திரும்பி, தரை தளத்து உணவு விடுதியில் சூடாக அரிசி சாதம் மட்டும் வாங்கிக் கொண்டு, ஹனாயிலிருந்து கொண்டு வந்திருந்த சபாத்தி (உபயம் ராம்கி), காரகுழம்பு, மிளகு குழம்பு மற்றும் புளிக்காய்ச்சலுடன் பசி தீர்ந்தது!

Sa Pa Doom Doom Sa Pa Doom Doom!

சின்ன ஓய்வுக்கு பிறகு, மலையடிவாரத்து கிராமத்துக்கு போகிறோம் என்றும், பாதி தூரம் பஸ் மூலம் மீதி 2/3 கி.மீ நடந்தும் என்றும் முடிவானது. அந்த பயணம், புகைப்படங்கள் மற்றும் வீட்டுத்தங்கல் பற்றிய விவரங்கள் அடுத்த பதிவில்...

ஸாபா தொடரும்.

ஸா..பா.. பார்க்கலாம் வர்றீங்களா? தொடர் 4.

2010-06-20T06:03:00.002+03:00

ஸா..பா.. பார்க்கலாம் வர்றீங்களா? தொடர் 4.
தமாம் பாலா For audio please click here

டப்பா வாலா தெரியுமா உங்களுக்கு?? பம்பாய்காரர்களுக்கு கண்டிப்பாக தெரிந்திருக்கும். வீட்டில் கட்டிய டிபன் கேரியரை, ஆள் மாற்றி மாற்றி, சரியாக அலுவலகம் சேர்த்து, மாலையில் பழையபடி வீட்டில் சேர்ப்பவர்கள் தான் இந்த டப்பா வாலாக்கள். பி.பி.சியில் இவர்களைப்பற்றி சிறப்பு செய்தி வந்தது என்றும் இளவரசர்(இன்னும் எத்தனை வருசத்துக்கு சாமி ?!?) சார்லஸ் இவர்களை பாராட்டி உடன் படம் எடுத்துக்கொண்டார் என்றும் கேள்வி!

இப்போது, ஏன் டப்பா வாலா பற்றி நாம் பேசவேண்டும் என்ற விஷயத்துக்கு வருவோமா? சுற்றுலாவில் பொதுவாக ரெண்டு வகை. தனி பஸ் எடுத்து, வீட்டிலிருந்து கைதட்டிக்கொண்டே ஊர் ஊராக போய் வருவது முதல் வகை. இல்லை, பொது ரயிலிலும் பஸ்ஸிலும் போய், குழுவாக சென்று வருவது இரண்டாவது வகை; இது பெரும்பாலும் தொலைதூரத்துக்கு பொருந்தும்.

ஸாபாவுக்கு நாங்கள் வந்தது இரண்டாவது வகையில்! ஹனாயில் ஏற்றிவிட்டதோடு ஏஜண்ட் குயன் வேலை முடிந்தது. லோகாய் ஸ்டேஷனிலிருந்து ஸாபா வரைக்கும் இன்னொருத்தர். ஸாபாவில், எல்லாம் ஹோட்டல் ஸம்மிட் பொறுப்பு. இங்கே தான் வில்லங்கம் ஆரம்பித்தது. காலங்காத்தாலே, விடுதியில் நுழைந்து சடுதியில் நம் காரியங்களை முடித்து கிளம்பலாம் என்ற நினைப்புக்கு ஆப்பு(!) வைத்து விட்டார் ஏஜண்டு(கள்)

உங்கள் பொருட்களை ஸ்டோர் ரூமில் வைத்துவிட்டு, பொதுவாக குளித்து, காலை சிற்றுண்டி முடித்து கிளம்பலாம்; மாலைக்கு மலையடிவார கிராமத்தில் வீட்டுத்தங்கல் (ஹோம் ஸ்டே) என்று ஸப்பா ஸம்மிட் ரிசப்ஷனில் ஒரு ஸ்டே ஆர்டர் போட்டு விட்டனர். அண்ணன் மணி டென்ஷன் ஆகி, ஹனாய் ஏஜண்டுக்கு மொபைல் கால் போட்டால், அவனது காலை தூக்கத்தில் அது மிஸ்டு காலா(வதி ஆ)கிவிட்டது.

ஒரு வழியாக போராடி எல்லோருக்குமாய் 2 மணி நேரத்துக்கு ஒரு ரூமை பிடித்தோம் ஸம்மிட்.டிலேயே. குளித்து முடித்து, ரவீந்திரர் கைவண்ணத்தில் ரெடிமேட் 3 இன் 1 காபியும், அடியேன் முயற்சியில் ப்ரெட் டோஸ்டுமாய் களை கட்டியது காலை உணவு. அறையிலிருந்து வெளியே பார்த்த போது, ஆகாயத்திலிருந்து மழைக்கு பதிலாக பசுமையை தூவியது போல அக்கம்பக்கம் செடிகொடிகளும் மலர்களுமாய், கண்ணுக்கு குளிர்ச்சியாக தென்பட்டது.

முன்பே சொன்னது போல், திட்டமிட்ட சுற்றுலாவில் அவ்வப்போது நடைபெறும் தப்புக்களுக்கு நடுவே, சில சரியான விஷயங்களும் நடந்துவிடுவது உண்டு. எங்களுக்காக நியமிக்கப்பட்ட பழங்குடி சுற்றுலா வழிகாட்டிப் பெண் அதில் ஒன்று. (அப்பாடி, கஷ்டப்பட்டு எதனிக் டூரிஸ்ட் கைட்-ஐ மொழி “பெயர்த்து” விட்டேன் :))

நாங்கள் ஊர் சுற்றிப் பார்க்கும் நோக்கத்தில், ஸம்மிட்டுக்கு வெளியே வந்தபோது, வெளியே கண்ணை பறிக்கும் ஊதா நிறத்தில் ஒரே மாதிரி உடை அணிந்த பெண்கள் நின்றிருந்தனர். அவர்கள் வியட்னாமியர் போல வெண்ணை வெள்ளை நிறத்தில் இல்லாமல், பழுப்பேறிய சிவப்பு நிறத்தில், கொஞ்சம் செவ்விந்தியர் போல, முகத்தில் லேசான கிராமத்துக்களையுடன் தென்பட்டனர். அந்த கும்பலிலேயே சற்று தெளிவாகவும், பிரகாசமாகவும் தென்பட்ட ஜிங் என்ற பெண்தான் எங்களுக்காக ஸம்மிட் நியமித்த வழிகாட்டி!

ஜிங் வழிகாட்டுதலில் நாங்கள் பார்த்த லவ்வர்ஸ் மார்க்கெட், மற்றும் அன்று மாலை நாங்கள் செய்த ஹோம் ஸ்டே, இன்னும் பல விஷயங்களை புகைப்பட சான்றுகளோடு வரும் பதிவுகளில் பார்ப்போம் நண்பர்களே; அது வரை நன்றி, வணக்கம்!

ஸா..பா.. தொடரும்

ஸா..பா.. பார்க்கலாம் வர்றீங்களா? தொடர் 3.

2010-06-14T18:04:00.002+03:00

ஸா..பா.. பார்க்கலாம் வர்றீங்களா? தொடர் 3.
தமாம் பாலா For Audio Please Click Here

சமவெளிகளும், மலைப்பிரதேசங்களும், வெவ்வேறு உலகங்கள்; இந்த உலகங்களை இணைக்கும் மலைப்பாதைகள் எந்த நாட்டில் இருந்தாலும் அவற்றின் இலக்கணங்களும் அமைப்பும் பொதுவானவை. ஸா பா செல்லும் பாதையும் இதற்கு விதிவிலக்காக இருக்கவில்லை. வளைந்து, உயர்ந்து, சுற்றி முனை தாண்டி என்ன இருக்கிறது எந்த வண்டி வருகிறது என்பதே தெரியாத உத்தேசமான ஒரு பயணம்; சற்றே அகன்ற, ஓரளவு சௌகரியமான கொண்டை ஊசி வளைவுகள்!

மேலே போக போக, வெயில் தெரியாமல், லேசாக சிலுசிலுவென்ற காற்றோடு மழைத்தூரலுடன் சூழ்நிலை ரம்மியமாக இருந்தது. இதற்கு அழகு சேர்ப்பது போல, கைபேசியில், எஸ்.பி.பாலுவின் இழைக்கும் குரலில், ‘உச்சி வகுந்தெடுத்து பிச்சிப்பூ வச்ச கிளியை’ (ரோசாப்பூ ரவிக்கைகாரி) தட்டி விட்டேன். தமிழ் நண்பர்களுடன், வேன் ஓட்டுனர், மற்றும் உடன் அமர்ந்திருந்த இன்னொரு வியட்னாமியும் தமிழ் இன்னிசை கேட்டு மகிழும் பேறு பெற்று, ஜென்ம சாபல்யம் அடைந்தனர் என்றே சொல்ல வேண்டும்.

மலையின் ஒவ்வொரு அங்குலமும் குளிருக்கு அடக்கமாக, கனமான பச்சை கம்பளி போர்த்தியிருக்க, பசுமைப் படிக்கட்டுகளில் விவசாயம் நடப்பதும், திரை போட்டு மூடித்திறக்கும் கண்ணாமூச்சி விளையாட்டில் மேகங்களும், அருவிகளும் மும்மரமாக ஈடுபட்டிருப்பதும் அங்கங்கே தெரிந்தது.

நடுவில் ஒரு இடத்தில் சாலைப்பணி நடைபெறுவதால், தாற்காலிகமான சேறும் சகதியுமான மண்பாதையிலும் கொஞ்ச நேரம் பயணித்தோம். மலைப்பாதையின் இறுதியில் ஊருக்குள் நுழைந்த போது, ஒரு அழகான ஏரியும், அன்ன படகுகளும் அதன் கரையில் அழகிய கட்டிடங்களும் தென்பட்ட போது, ஸா பாவில் நுழைந்து விட்டோம் என்று தெரிந்தது. அதன் பின் சற்றே சரிவான கடைத்தெருவைத் தாண்டி, அடுத்த அடுக்கில் உள்ள ஸா பா ஸம்மிட் விடுதியை அடைந்தோம்.

அந்த கட்டிடத்தைப் பார்த்தவுடன் எனக்கு தெருவின் ஒரு பக்கத்தில் தரைத் தளமாகவும், கட்டிடத்தின் பின்புறத்து தெருவில் முதல் மாடியாகவும் இருக்கும் பெங்களூரு வீடுகள் நினைவுக்கு வந்தன. ஆம்; ஸம்மிட் நுழைவாயில் இருந்தது, மூன்றாம் மாடியில். அதற்கு மேலே 3 மாடிகளும், கீழே 3 மாடிகளும் இருந்தன. மலைச்சரிவை சரியாக பயன்படுத்தி அங்கே உள்ள அனைத்து கட்டிடங்களும் கட்டபட்டிருப்பது தெரிந்தது.

உள்ளே போன போது, வரவேற்பறையில், வெளிநாட்டினர் முக்கியமாக ஐரோப்பியர்/அமெரிக்கர் போல பலர் கண்ணில் பட்டனர். பயணக்களைப்பில், எங்களுக்காக ஒதுக்கப்பட்ட அறையில் கொஞ்சம் இளைப்பாறி, குளித்து முடித்து ஒரு கோப்பை காபியையும் சுவைக்கலாம் என்று தானே நீங்களும் என்னைப் போலவே நினைப்பீர்கள்? நானும் அப்படித்தான் நினைத்தேன்; ஆனால் நடந்தது வேறு!

ஸா..பா.. தொடரும்

ஸா..பா.. பார்க்கலாம் வர்றீங்களா? தொடர் 2.

2010-06-10T14:53:00.025+03:00

ஸா..பா.. பார்க்கலாம் வர்றீங்களா? தொடர் 2.
தமாம் பாலா For Audio Please Click Here

லோ காய் ஸ்டேஷன்லே இறங்கறதுக்கு முன்னே கொஞ்சம் வியட்நாம் மேப் பத்தி கொஞ்சம் பார்ப்போம். உலக வரை படத்திலே இந்தியா எங்கே இருக்குன்னு உங்களுக்கு நல்லாவே தெரியும்; இல்லையா ?  இந்தியாவுக்கு கொஞ்சம் கிழக்கே வந்திங்கன்னா, பங்க்ளாதேஷ், பர்மா(மியன்மார் இப்போ), தாய்லாந்து, லாவோஸ் அப்புறமா, வியட்னாம்!

வியட்னாம், ஒரு கடல் குதிரை மாதிரி, ஒரு கை கால் இல்லாத ட்ராகன் மாதிரி, இந்தியா பக்கம் பாக்குது; லாவோஸும், கம்போடியாவும் சேர்ந்த வாத்து, இங்க்லீஷ் படம் மாதிரி, வியட்னாமோட உதட்டு முத்தம் கொடுத்துக்கிட்டிருக்குது! (பாலா, கண்ட்ரோல்/சென்சார் தேவை, பெண்களும் உன் பதிவை படிக்கிறாங்கப்பா :-)

வியட்னாம் ட்ராகனோட தலையிலே, கண் போல இருப்பது தான் தலைநகர்(?!) ஹனாய். மூக்குக்கு மேலெ, முன் நெற்றியிலே, லோ காய் ஸ்டேஷன் இருக்குது. இப்போ நேரடியா விஷயத்துக்கு வருவோம். லோ காய் நம்ப மேட்டு பாளையம் மாதிரி, ஸா-பா நம்ப ஊட்டி மாதிரி(தான்). லோ காய் ஸ்டேஷன்லேர்ந்து, 1 கி.மீ தூரத்திலே, சீனாவோட எல்லை வந்துடுது; அதை நாம ஸா-பாவிலேந்து திரும்பி வரும்போது பார்ப்போம், என்ன சரியா?

ஹனாய்லேர்ந்து 8 மணி பிரயாணம் முடிஞ்சு, காலை 5 மணிக்கு லோ காய் ரயில்நிலையம் வந்து சேர்ந்தோம். மலை பிரதேசத்துக்கே உரித்தான பசுமையோட அங்கங்கே ஆறு குளமும் தென்படுது, ரயில் பாதைக்கு ரெண்டு புறமும். வண்டியை விட்டு இறங்கும் போதே, சின்னதும் இல்லாமே, பெரிசும் இல்லாமே மழை! ப்ளாட்பாரத்திலேயே குடை வியாபாரமும் இருந்தது. ஒரு குடை விலை 50,000 வியட்னாம் ரூபாய்!! (மயக்கம் போட்டுடாதீங்க, இரண்டரை அமெரிக்க டாலர் தான்; இந்திய ரூபாய் கணக்கு போடறதை உங்களுக்கே விட்டிடறேன்)

பேரம் பேசாமல் ஒரு பொண்ணு(!) கிட்டே கருப்பு குடை ஒண்ணு வாங்கினேன்; பிரிச்சு பார்த்தா, டேமேஜ் பீஸ்; திருப்பி கொடுத்திட்டு, அவள் வெச்சிருந்த வெள்ளை குடையை வாங்கிட்டேன். எல்லோரும் 3 நாளைக்கான 100 கிலோ கட்டு சாத மூட்டையோடே (மானமுள்ள மறத்தமிழன், இங்கே தான் நிக்கிறான், தலை நிமிர்ந்து!) தட்டு தடுமாறி, ஸ்டேஷனுக்கு வெளியே வந்தோம். ஏஜண்ட், எங்களை ஈஸியா கண்டுபிடிச்சு, எங்களை ஸா-பாவுக்கு கூட்டிப்போக காத்திருந்த ப்ரத்தியேக வேனில் எங்களை ஏற்றி விட்டான்!

ஒரு மணி நேர மலைப்பாதை பயணத்தைப்பத்தியும், ஸா-பா ஸம்மிட் ஹோட்டல் தங்கல் பத்தியும் தொடர்ந்து பேசலாமா, நண்பர்களே?

ஸா..பா.. தொடரும்...

ஸா..பா.. பார்க்கலாம் வர்றீங்களா? தொடர் 1.

2010-06-07T19:51:00.010+03:00

ஸா..பா.. பார்க்கலாம் வர்றீங்களா? தொடர் 1.
தமாம் பாலா For Audio Please Click Here

“தலைவரே! வர்ற வெள்ளிக்கிழமை நாம எல்லாரும் ஸா..பா.. போறோம். துணிமணிய பேக் பண்ணிடுங்க; சைனா பாடர் வரைக்கும் போகவும் ஏற்பாடு செய்துகிட்டிருக்கேன்”- அண்ணன் மணி அவர்கள் சொன்னதை கேட்ட போது ரொம்பவே சந்தோஷமாக இருந்தது!
சுற்றுலா சொர்க்க பூமியான வியட் நாமுக்கு வந்து ஒரு மாசம் ஆகப்போகுது; இன்னமும் ஆபீஸ்/வீடுன்னு இருக்கோமேன்னு நினைச்சப்போ, ஸா..பா.. பயணம் வந்துடுச்சு. அது என்ன ஸா...பா..?? நம்ப மக ஆஷிகா பாட்டு கத்துக்கிட்ட சரளி வரிசை மாதிரி இருக்கேன்னு யோசிக்க ஆரம்பிச்சுட்டேன்.

ஆசையாகவும், ஆர்வமாகவும் வெள்ளி வரைக்கும் ஓட்டிடலாம்னு இருந்த போது, புதன் கிழமை திடீர்னு, எதோ ஒரு உணவு ஒவ்வாமை ஆகி (அது என்னவோ, ஃபுட் பாய்ஸனாமே) ஆபிசுக்கு மட்டம் போட்டாச்சு. தட்டு தடுமாறி, ஃபாமிலி மெடிக்கல் போய், டாக்டரை பார்த்தேன். அவர் ஒரு இஸ்ரேலியர். வெள்ளை கோட் போடாமல், எம்.ஜி.யார் பாணி சிகப்பு சட்டையில் பழம் மாதிரி இருந்தார். மருந்து வாங்கிட்டு, “ஸா பா போகலாமா ஐயா?”ன்னேன். “அது நாளைக்கு, உன் உடம்பு உள்ள நிலையை பொறுத்த்துன்னாரு அவரு. அதுவும் சரிதான், அப்படின்னு நினைச்சுக்கிட்டேன்.

மருந்து புண்ணியத்திலே, வெள்ளி மாலை பெட்டி படுக்கையோடே நண்பர்கள் கூட்டமா கிளம்பிட்டோம். ஒரு பெரிய டொயட்டா இன்னோவா டாக்ஸியை பிடிச்சுட்டோம்; ரயில் நிலையம் போயிடலாம்னுதான் தோணிச்சு. ஆனா வியட் நாமி ஓட்டுனர், பாஷை பிரச்சினையாலே மக்கர் பண்ண ஆரம்பிச்சுட்டான். ஆளுக்கு ஆளு புரிய வைக்க முயற்சி செய்ய, நானும் “கூஊஊ...சிக்கு சிக்குன்னு” அதிரடியா இறங்கியும் ஒண்ணும் பலிக்கலே!

ஒரு வழியா ‘டூர் ஏஜண்டுக்கு மொபைல் போட்டு, டாக்ஸி ட்ரைவர் காதிலே வச்சு, ரயில்வே ஸ்டேஷன் வரைக்கும் தள்ளிட்டு போய்ட்டோம். கா- ஹனாய், அசப்பிலே நம்ம ஊர் ஸ்டேஷன் மாதிரியே இருந்தது. ப்ளாட்ஃபார்ம் தான் தரையோடு தரையா, கம்பார்ட்மெண்ட் உள்ளே போக ஏணி வச்சமாதிரி ஏற வேண்டியிருந்தது. ஸ்டேஷன் பார்க்க கொஞ்சம் சுமாரா இருந்தாலும், வண்டியும் கோச்சும் வீடு மாதிரி, நல்லாவே இருந்தது.

சரியா இரவு 9:10 மணிக்கு ரயில் புறப்பாடு; நாங்க தான் கடைசி பெட்டி. பெரிசுங்க மணி, ரவி தவிர இளசுங்க ராம்கி, சுரேஷ் மற்றும் ரெண்டுங்கெட்டானா, அரவிந்தும் நானும்; ஆக மொத்தம் ஆறு பேரும் அரட்டை கச்சேரியை தொடங்கிட்டோம். பேச்சு சுத்தி சுத்தி ஆபீஸ் வேலை பத்தியே இருந்தது, அதுக்கு வெளியே வரும் போது, தூக்கம் கண்ணை சுத்த, அடுக்கு படுக்கையிலே நுழைஞ்சுக்கிட்டோம். மீட்டர் கேஜ் ரயில் தாலாட்டுற மாதிரி இல்லாமே, தாறுமாறா அலைபாய்ஞ்சு, வயித்தை கலக்கிட்டு ஓடிக்கிட்டிருந்துச்சு, காலை 5:00 மணிக்கு, லோ-காய் ஸ்டேஷன் வர்ற வரைக்கும்!

ஸா..பா.. தொடரும்...

அன்புள்ள பாலா சார்

2010-05-22T15:48:00.001+03:00

அன்புள்ள பாலா சார்,

இந்த இனிய இரவு உணவு வேளையில்,

நல்ல நிலவோடும், நலம் நாடும் நண்பர்களோடும்,

உற்ற தமிழோடும், மனதை உருக்கும் நினைவுகளோடும்,

அருமை கவிதையோடும், அறுசுவை உணவோடும்,

என்றும் வற்றாத எங்கள் வாழ்த்துக்களோடும்

உங்களை சந்திப்பதில் சிந்தை மகிழ்கிறோம்

நீங்கள் பதவி உயர்வு பெற்றதை முன்னிட்டு,

நாங்கள் பெரும் மகிழ்ச்சி அடைகிறோம்.

உங்களுக்கு நம் ஜமீல் ஸ்டீல் தமிழ் நண்பர்கள்

சார்பில் எங்கள் மனம், மெய், மொழி இனைந்த

வாழ்த்துக்களையும் பாராட்டுதல்களையும்

தெரிவித்துக் கொள்கிறோம்,

இத்தனை வருடங்கள், நீங்கள் இங்கே பணியாற்றி

இன்று எங்களை பிரிந்து போகும் இந்த கடிண நேரத்தில்

உங்களோடு நாங்கள் நட்புறவாகி களித்த நாட்களை

நெகிழ்வோடு, நினைத்து பார்க்கிறோம்,

ஒவ்வொரு நாளும் புதிய செய்தியாய்,

முன்னேறிய தொழில்நுட்பமாய்,

முதிர்ந்த ஆலோசனைகளாய்,

அற்புத கவிதைகளாய். ஆனந்த தமிழாய்,

நல்ல நகைச்சுவையாய், நவீன சாதனங்களாய்

உங்களிடமிருந்து நாங்கள் கற்றதும் பெற்றதும் பல.

பொறியாளராய் பணியாற்றி ஆனாலும் இலக்கியமாய்

வாழ்ந்து மறைந்தவர் அந்த சுஜாதா எனில்

இங்கே இதோ எங்கள் (ஜமீல்) சுஜாதா என்று நாங்கள்

பெருமையோடு உங்களை சொல்லுவோம்.

உங்கள் கைகளிலும் வார்த்தைகளிலும் விளையாடிய

தழிழையும், ஆங்கிலத்தையும் (டோஸ்ட் மாஸ்டர்)

தனியே சொல்லிட வில்லையெனில்

என்னை என் தமிழ் விட்டு விடாது,

உங்கள் ப்ளாக் கில் புதிதாய் படிப்பத்ற்கு

தினமும் காத்திருந்தோர் பலர்.

உங்கள் நாவல்களை, சிறுகதைகளை,

ஒலி வடிவத்தில் நீங்கள் படைத்த

பெறும் இலக்கியஙகளை அறிந்தே

இங்கே இலக்கியத்தை அறிந்தார் பலர்,

உஙகள் எழுத்துக்களை பார்த்தே

நல்ல தமிழைப் பார்த்தே

இலக்கியத்தில் நுழைந்தவர்கள் இங்குண்டு,

கடும் அலுவலக வேலை பளுவுக்கிடையேயும்,

குடும்ப சூழலுக்கு மத்தியிலும், கிடைத்த

மிகக் குறைந்த நேரத்தில் நீங்கள் செய்த

மகத்தான எழுத்துப்பணி என்னையும் அதன் பக்கம் அதிகமே ஈர்த்தது

மேலும் எங்கு போட்டிக்கு சென்றாலும், கையில் வெற்றிக் கோப்பையோடு

தான் திரும்புவார் என்று நம் நன்பர்களால் சொல்லப் பட்ட ஒரே நண்பர்

டோஸ்ட் மாஸ்டர் பால சுப்ரமணியன் அவர்கள் தான்.

டோஸ்ட் மாஸ்டரில் உங்கள் பங்காற்றுதலுக்கு இதை விட நல்ல

பொருத்தமான கருத்தை யாரும் தேடி விட இயலாது

நம் தமிழ் நண்பர்களை, ஆங்கிலமும் நன்கறிந்த டமிழ் நண்பர்களாக்க

நீங்கள் செய்த முயற்சிகளும் மிகப் பல,

என் வயதில் பாதியை அனுபவமாக பெற்றிருக்கும் நீங்கள்

எங்களுடனும் வேறுபாடின்றி இனிமையாய் பழகி

எங்கள் உரைகளில் கலந்து கொண்டதும் மறக்க முடியாதவை,,

மதிய உணவு மற்றும் தேநீர் வேளைகளின் போது நம்

அனைவரும் கலந்துரையாடி மகிழ்ந்ததும்,

வேலை முடிந்து தாமதமாக நான் திரும்பிய பல சமயங்களில்

உங்களுடன் மெல்லிசை கேட்ட வண்னம் பயணித்ததும்

ஏ/சி கேண்டீனில் நம் க்நண்பர்களோடு சாப்பிடும் போதும்

என் சிறுகதையை நீங்கள் பொறுமையாய் அமர்ந்து கேட்டதும்

என் எழுத்துக்களை இனையத்தில் பிரசுரமாக்க ஆலோசனை தந்ததும்

இப்படியாய் உங்கள் அருகாமையில் நாங்கள் பெற்றிருக்கிற

மறக்க முடியாத நினைவுகள் நீண்டு கொண்டே செல்லும்,

இதை எழுதி முடிக்க நீண்டதொரு நாவல் படைத்தாலும் போதாது

இந்த நினைவுகள் மேன்மெலும் உயிப்புடன் சுற்றித் திரிய

தூரங்களை குறைக்கும் தகவல் சாதனங்களின் நெருங்கிய நண்பராகிய

நீங்கள் எங்கள் நட்பை போல் தொடர்புகளையும் மறவாது

தொடர வேன்டும் என விரும்புகிறோம்

இந்த மகிழ்வான தருணத்தில் பல்துறை விற்பன்னரான

நீங்கள் பணீயிலும், வாழ்விலும்

மேன்மேலும் சிறந்து விளங்க வேண்டுமாய் வாழ்த்தும்

அன்பு நெங்சங்கள்

ஜமீல் ஸ்டீல் தமிழ் நண்பர்கள்,

தமாம்

ஞாயிறு, இரவு 9.00 மணி, 21-03-2010.

(ஜமீல் ஸ்டீல் தமிழ் நண்பர்கள் சார்பாக

அன்புடன் ரியாஸ்.....

சட்டையும், அசட்டையும்

2010-01-12T23:18:00.006+03:00

சட்டையும், அசட்டையும்
தமாம் பாலா

காலையில் எழுந்து கைகளை உரசிக்கொண்டு உள்ளங்கையை பார்த்த போது, மோதிர விரலுக்கு நேர் கீழே கொஞ்சம் போல தோல் உரிந்தது போல தெரிந்தது; பாம்பு சட்டை உரித்தது போல..

இன்றைக்கு வியாழக்கிழமை பிள்ளைகளோட யூனிஃபார்ம் துணிகளை சலவைக்கு கொடுத்திடுங்க, இல்லைன்னா சனிக்கிழமை அவங்க ஸ்கூல் போக முடியாது-இது ராதிகா

சே.. இந்த அலி வேற ஊருக்கு போயிட்டான்; நாமளே லாண்டரிக்கு போக வேண்டியதாயிடுச்சு; பேசாமே பாம்பாவே பொறந்திருக்கலாம். புதுசு புதுசா சட்டை உரிச்சு கிட்டே இருக்கலாம். வாங்குறது, துவைக்கிறது, தேய்கிறது அப்படின்னு எந்த தொந்தரவும் இல்லை.

சட்டை.. சட்டை, அந்த ஒற்றை சொல்லில் சிறிது நேரம் மனம் சுற்றி வந்தது. ஆதிக்காலத்திலிருந்தே எழுத்துக்கள் மாறி வந்தது போல இலை தழைகளிலிருந்து, மிருக தோல் ஆடையிலிருந்து, மர உரியிலிருந்து சட்டைகள் புது புது ஃபேஷனாக மாறி மாறி வந்திருக்கின்றது.

ராஜ ராஜ சோழன் காலத்தில் மேலுக்கு ஒரு துண்டும் ஆபரணங்களும் இருந்திருக்கலாம்; சிலையில் உள்ளது போல. ஏ.பி.நாகராஜன் புராண படங்களில் பொது மக்கள் கயிறு வைத்து கட்டும் அங்கிகளை அணிந்து இருப்பார்கள்; ராஜா காலத்து எம்.ஜி.ஆர் படங்களில் அவர் கிட்டத்தட்ட ஒரு ஃப்ராக் போன்ற உடை அணிந்து சுழன்று சுழன்று கத்தி சண்டை போடுவார்.

இப்போது நாம் நினைத்தபடி சுதந்திரமாக இஷ்டப்படி சட்டை போடுகிறோம்; ஆனால் நூற்றாண்டு காலத்துக்குள் தென் மாவட்டங்களில் மேல் சட்டை போடுவதற்கே குறிப்பிட்ட இன மக்கள் போராட்டங்கள் நடத்தவும் வேண்டியிருந்திருக்கிறது. சுமார் 50-60 ஆண்டுக்கு முன் கூட மக்கள் மேல் கோட் போட்டு வேட்டி கட்டி நடமாடி இருக்கின்றனர்.

நம் ஊரில் டாக்டர், வக்கீல், போலீஸ், இராணுவம் என்று போட்டிருக்கும் சட்டையை உடையை பார்த்தே அடையாளம் கண்டு கொள்ள முடியும். ஸஃபாரி உடையை பார்த்தால் மினிஸ்டர் பி.ஏ என்று நேற்று சிசேரியனில் பிறந்த குழந்தை கூட சொல்லி விடும்.இது போன்ற துறைகளில் இல்லாத சாமான்ய மனிதர்கள் அணியும் சட்டைகள் ஒரு போதும் ஒத்துப்போவதில்லை.

நாங்கள் பள்ளியில் படிக்கும் நாட்களில் ஒரு சட்டைக்கும் இன்னொரு சட்டைக்கும் குறைந்த பட்சம் 365 நாள் இடைவெளி இருந்தது. (தீபாவளி தானுங்க :-) தஞ்சை ஆத்துப்பாலத்திற்கு அருகே எல்.ஐ.சி அலுவலகத்தை தொட்டாற் போல் ஒரு டைலர் கடை இருந்தது. பெயர் மறந்து விட்டது; ஜஸ்டின் டைலர் என்று நினைக்கிறேன். ஒரு சட்டை தைப்பதற்கு குறைந்தது மூன்று முறை அங்கு விஜயம் செய்ய வேண்டி இருக்கும்.

முதல் முறை, அளவு கொடுப்பதற்கு; மூன்றாம் முறை தைத்த துணியை வாங்குவதற்கு. அப்போ, இரண்டாம் முறை எதற்கு? அது ட்ரையல் பார்ப்பதற்கு! அப்போது தான் கட்டி முடிந்தும் முடியாமலும் இன்னும் உள்பூச்சு பூசாத வீடு போல, சட்டை கட்டிங் முடிந்து தையல் போடாமல், நூல் பிசிறோடு குண்டூசிகளால் இணைக்கப்பட்டிருக்கும். ட்ரையல் பார்த்தோமோ தப்பித்தோம்; இல்லையென்றால் காலமெல்லாம் தாத்தா சைஸ் சட்டையோடு ‘சோளக்கொல்லை பொம்மையாக’ நடமாட வேண்டியது தான்.

கல்லூரி நாட்களில் ப்ளேசருக்கு பணம் கட்டி அது வருவதற்குள் படிப்பே முடிந்துவிட்டது; வேலைக்கு மனு போட ‘கோட்டு போட்ட படம்’ வேண்டுமென காந்திபுரம் பஸ் ஸ்டாண்ட் எதிரில் உள்ள புகைப்பட கடைக்கு போன போது, பட்டனே இல்லாமல் அழுக்கு கோட்டு இலவசமாக வாடகைக்கு கிடைத்தது; நல்ல வேளையாக கருப்பு வெள்ளையில் எதுவும் தெரியவில்லை.

சாப்பாட்டு டேஸ்டிலிருந்து, சினிமா பாட்டு வரை புருஷன் பெண்டாட்டிக்கு நடுவே எதுவும் ஒத்து போவதில்லை; சட்டையும் அந்த விஷயத்தில் விதிவிலக்கல்ல. ஏன் சட்டை என்ற பெயரையே அவள் ஒத்துக்கொள்ளவில்லை! “சட்டையாம், சட்டை.. சொக்காயை போய் எப்படி சொல்கிறார்கள் பார் பாப்பா! சுத்த தஞ்சாவூர் வில்லேஜ் மேன்” என்றாள், அவள் என்னவோ லண்டனிலிருந்து வந்து இறங்கியவள் போல.

வெளிறிய, கோடு இல்லாத கட்டம் இல்லாத சட்டையை நான் எடுப்பேன்; போங்க நீங்களும் உங்க மோர் குழம்பு டேஸ்டும் என்பாள். அவள் எடுக்கும் வில்லன் சட்டைகளை போட என் பர்ஸனாலிட்டி(?!) ஒத்துக்கொள்ளாது. எப்போதாவது சட்டை தேர்ந்தெடுக்க குழப்பம் வரும் போது, அவளிடம் சாய்ஸ் கேட்பேன்.. சகிக்கலை.. என்று அவள் முகம் சுளித்து விட்டால், ஐ.எஸ்.ஐ முத்திரை கிடைத்தது போல அதையே எடுத்து விடுவேன்.

சவுதிக்கு வந்த பின்னால், எனது ‘சட்டை அறிவு’ இன்னும் வளர ஆரம்பித்து விட்டது. உடன் வேலை செய்யும் ஃபிலிபினோ நண்பர்கள் இருக்கிறார்களே, அவர்களுக்கு சட்டையே ‘பனியன்’ தான் வரும் போது கிட்டத்தட்ட ‘உள் பனியன்’ ‘ஹவாய் செருப்பு’ முதல் மாத சம்பளம் வந்ததும் காஸ்ட்லி டீ ஷர்ட் என்ன ஸ்போர்ட்ஸ் ஷூ என்ன என்று அமர்க்களப்படும். ஆனாலும் புலி பசித்தாலும் ஷர்ட் போடாது என என்றும் பனியன் தான். தப்பித் தவறி என்றவது பட்டன் வைத்த சட்டை போட்டால், துணிந்து.. “ஹேப்பி பர்த் டே பாரே” என்று வாழ்த்திவிடலாம்.

டார்க் ப்ரவுன் கலரிலோ அல்லது சாம்பல் கலரிலோ நம்ம ஊர் ஜிப்பா மாதிரி, ஆனால் வித்தியாசமாக காலர் வைத்து சட்டை போட்டுக்கொண்டு ஏழடி உயரத்தில் வருபவர்களை பார்த்திருக்கின்றீர்களா? 18 லிட்டர் மின்ரல் வாட்டர் முழு கேன்களை கைக்கு ஒன்றாக, காலி கேன் தூக்குவது போல அலட்சியமாக தூக்கி வருவார்கள் (நாம காப்பியடிக்க முயன்றால் முதுகு வலியும், ரூஃபினாக்கும் கியாரண்டி.. இன்ஸூரன்ஸ் புண்ணியத்தில்) இரண்டு பேர் தூக்க சிரமப்படும் சன்னல் ஏசியை அலட்சியமாக ஒத்தை கையால் தூக்கி நிறுத்துவார்கள். சரியாக கண்டுபிடித்து விட்டீர்களே, பாகிஸ்தானிய/ஆப்கானிஸ்தானிய ஆசாமிகளே அவர்கள்!

சவுதிகள் அணியும் அப்பழுக்கற்ற வெள்ளை அங்கிகள், கொளுத்தும் வெயிலிலே பளீர் என மின்னும்; தொழிற்சாலையில் மேல்சட்டையும்,கால்சட்டையும் சேர்ந்த ஆடையை பார்த்ததும் என் போன்ற வாழைப்பழ சோம்பேறியின் மூளை வேகமாக வேலை செய்தது (யோசிக்கிறது மட்டும் வேகமா, செயல் எல்லாம் ரொம்ப நிதானம்!)

லேஸ் கட்டின ஷூவிலே காலை நுழைச்சுகிற மாதிரி, முழங்கை வரைக்கும் மடிச்சு வச்ச சட்டையை ஏன் யாரும் கண்டு பிடிக்கலை? டை-யோட இணைந்த ரெடிமேட் சட்-டை எவ்வளவு வேலை மிச்சம்.. அப்படின்னு சோம்பலும், சோம்பலை சார்ந்த பகுதிகளுமா ஆறாம் திணையா கற்பனை ஓடிக்கிட்டிருக்கு.

பாதி நாளு ஆபீஸ் கிளம்பு போது பொத்தான் எல்லாம் போட்ட பிறகு தான் ஒரு பக்கம் இறங்கி, ஒரு பக்கம் ஏறி இருக்கும்; சரியா சட்டை போட்டுக்கிறது இருக்கே..அதுவே பெரிய குறுக்கெழுத்து போட்டி மாதிரி!

முடிவா யோசிச்சு பார்க்கும் போது, நம்ப உடம்பே நம்ம ஆத்மாவோட சட்டைதான்னு ஞானிகள் சொல்லி இருக்கிறது நினைவுக்கு வருது. நாம விரும்புகிற, விரும்பி உடுத்துகிற சட்டைகள் நம்ம எண்ணங்களோட பிரதிபலிப்பாகவே இருக்குது. உடுத்துற சட்டையை தவிர பாவனையா நாம மகன், கணவன், அப்பா, தாத்தா, மாணவன், ஆசிரியன், தொழிலாளி, முதலாளி அப்படின்னு வேற வேற சட்டைகளை போட்டபடியே இருக்கோம்.

ஒரு சட்டைக்கு மேலே இன்னோரு சட்டையை போட்டு பார்க்கிற போது சரியான அளவு கிடைக்கிறதில்லே; ஒன்றுக்கு பத்து சட்டையை ஒரே நேரத்திலே போட்டு எந்த பிரயோசனமும் இல்லே! இதிலேர்ந்து கதையோட நீதி என்ன? ஒரு சட்டையை கழற்றினால் தான் இன்னொரு சட்டையை போட முடியும் (ஆகா.. கிளம்பிட்டாங்கையா.. கிளம்பிட்டாய்ங்க)

இந்த சட்டை பதிவை கொஞ்சம் கூட சட்டை செய்யாம, உளுந்தூர் பேட்டையில் சாலை விபத்து, திருநெல்வேலியில் அரிவாள் வெட்டு, ஹாக்கி வீரர்கள் வேலை நிறுத்தம்-னு சன்ந்யூஸ் பார்த்து உச் கொட்டிட்டு, அசட்டையா, பக்கத்திலே இடி விழுந்தாலும் கலங்காத ஒட்டகமா நீங்க இருந்தா, நீங்க வளைகுடாவுக்கு வந்து 10 வருஷம் முடிஞ்சிடுச்சுன்னு அர்த்தம்!

அப்படி இல்லாமே, சட்டையிலே இங்கே தையல் பிரிஞ்சிருக்கு; அங்கே ஒரு ஓட்டைன்னு சொன்னா, நீங்க ஊரிலேர்ந்து ஃப்ரஷ்ஷா வந்திருக்கீங்கன்னு ஆகுது. உங்களுக்கு ஒரு சின்ன டெஸ்ட். முதல்லே.. “யாரு தெச்ச சட்டை..அது தாத்தா தெச்ச சட்டை”ன்னு வேக வேகமா வாய் குளறாம 10 தடவை சொல்லி பாருங்க. சரியா சொல்லிட்டீங்கன்னா, பதிவை முதல்லேர்ந்து இன்னொரு முறை முழுக்க படிங்க, எதாவது கிடைக்கும்!

நான் கொஞ்சம் லாண்ட்ரி வரைக்கும் போகணும்..வரட்டா நண்பர்களே?

சட்டை கிழிந்தது!

க்வாட்ராங்களும் கால் டபரா காப்பியும் – ஒரு கொசுவர்த்தி சுருள்

2010-01-05T00:10:00.014+03:00

க்வாட்ராங்களும் கால் டபரா காப்பியும் – ஒரு கொசுவர்த்தி சுருள்
தமாம் பாலா

போன மாதம், எங்கள் பி.எஸ்.ஜி பொறியியல் கல்லூரியிலிருந்து ஒரு மின்னஞ்சல் வந்தது; யங் அலுமினி (அலுமினிய பாத்திரம் இல்லைங்க, சமீபத்தில் அந்த கல்லூரியில் படிப்பை முடித்தவங்க, பழைய மாணவர்கள் :)) மீட்டிங் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுள்ளது, நடைபெறும் இடம் கல்லூரி வளாகத்தின் க்வாட்ராங்கிள் என தெரிவித்து.

கல்லூரி விட்டு வந்து இருபது ஆண்டுகளுக்கு மேல் ஆகிவிட்டது; இருந்தாலும் அவினாசி ரோட்டுக்கு இருபுறமும் விரிந்திருக்கும் கல்லூரி வளாகம், இன்டஸ்ட்ரியல் இன்ஸ்டிடியூட், வகுப்பு அறைகள், லேப்கள், விளையாட்டு மைதானங்கள், வட்ட வடிவ ஏ,பி,சி,டி ஹாஸ்டல் பிளாக்குகள், பெண்கள் ஹாஸ்டல்(!) மற்றும் முதல் வருட தங்கலான ஜி பிளாக் கொட்டடி எல்லாம் கண் முன்னால் வந்து போயின, ஒரே கணத்தில். ஆனால் க்வாட்ராங்கிள் மட்டும் சுத்தமாக நினைவுக்கு வரவில்லை.

கல்லூரி நண்பர்கள் யாஹூ குழுமத்தில், சக மாணவி சித்ரா கல்லூரியின் அட்மின் பில்டிங் பக்கத்து மேடையை ஒட்டி அமைக்கப்பட்டிருக்கும் இரும்பு கட்டிடம் தான் அது என மின்னஞ்சலில் அறிவுறுத்தினார். நாங்கள் படித்த காலத்தில் அந்த கட்டுமானம் இருந்ததாக நினைவு இல்லை; பிற்காலத்தில் கட்டப்பட்டிருக்க வேண்டும் என நினைக்கிறேன்.

நாங்கள் படித்த காலத்து கல்லூரி வளாகத்தை மனக்கண்ணில் பார்த்து மகிழ்ந்த போது கூடவே வேறு ஒரு சம்பவமும் நினைவுக்கு வந்தது.(அதான் உடனே கொசுவர்த்தி ஏத்திட்டேன்)

கல்லூரி காலத்தில் நான், ஆளும்கட்சி, எதிர்கட்சி என மாறிமாறி போகும் அரசியல்வாதி போல, கொஞ்சநாள் சித்தி வீட்டில், கொஞ்சநாள் கல்லூரி விடுதியில், பிறகு 2 வருடம் ஜிடிநாயுடு ஹாஸ்டலில் என மாறிக்கொண்டே இருந்தேன்.

கல்லூரிக்கு வெளியே தங்கிய காலங்களில், பெரும்பாலும் பஸ் பயணம் தான். நடுவே ஒரு மாறுதலுக்காக, தஞ்சாவூரிலிருந்து பெரியப்பாவிடம் கேட்டு ஒரு அட்லஸ் சைக்கிளை ரயில் மூலமாக இறக்குமதி செய்து கொண்டேன்; அப்போதைக்கு பென்ஸ் கார் வைத்திருப்பது போன்ற திருப்தியை தந்தது அந்த பழைய சைக்கிள்!

வழக்கம் போல கல்லூரிக்கு தாமதமாக சைக்கிளில் வந்து இறங்கி, ஹாஸ்டல் போகும் வழியில் உள்ள இரும்பு கட்டிடம் அருகே அதை நிறுத்தி விட்டு, வகுப்புக்குள் நுழையும் போது சொல்ல வேண்டிய சால்ஜாப்புடன் உள்ளே சென்றேன். மாலையில் சைக்கிள் ஸ்டாண்டுக்கு வந்து பார்த்தபோது தான் அந்த அதிர்ச்சி காத்திருந்தது...

எப்பவும் வைத்த இடத்திலே சமர்த்தாக நின்றிருக்கும் அந்த அட்லஸ் சைக்கிள் காணாமல் போய் விட்டது! அதன் பூட்டு ஒரு சாதாரண பூட்டு; கொண்டை ஊசி போட்டால் கூட திறந்திருக்கும். சே.. ட்யூப் லாக் போட்டிருக்கலாம், முன் யோசனையே இல்லாமல் எப்பவுமே இப்படித்தான்... கையில் சைக்கிளின் சாவியை வைத்துக்கொண்டு வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

சற்று தொலைவில் இருந்த இரும்பு கட்டிடமோ, யார் எடுத்தார் என்று எனக்குத் தெரியும், ஆனால் எனக்கும் இதுக்கும் சம்பந்தமில்லை நான் சொல்லமாட்டேன் என்பது போல அமைதியாக நின்று கொண்டிருந்தது.

அப்போது என வகுப்புத் தோழிகள் சரசவாணியும்( எங்க ஊர்ஸ்) அவளது இணைபிரியா தோழி புஷ்பலதாவும் என்னை பார்த்தவாறே லேடீஸ் ஹாஸ்டல் நோக்கி சென்றார்கள். இருந்த மன குழப்பத்தில் அவர்களுக்கு ஒரு ஹலோ சொல்லக்க்கூட தோன்றவில்லை.

‘போலீஸ்-லே கம்ப்ளெய்ண்ட் கொடுத்தாக்க, வேறே ஒரு சைக்கிளாவது கிடைக்கும்; யாரோ ஒரு புண்ணியவான் அறிவுரை சொன்னார். சரி அதையும் தான் பார்த்துடலாம்னு, இந்திய தொலைக்காட்சியில் முதல்முறையாக.. ஸாரி.. வாழ்க்கையிலேயே முதல்முறையாக, பிஎஸ்ஜி கிருஷ்ணம்மாள் காலேஜ் பக்கத்து போலீஸ் ஸ்டேஷனில் ஆஜர் ஆனேன்.

ஓங்கு தாங்காக முறுக்கு மீசையோடு இருந்த போலீஸ்காரர் அப்போதுதான் வந்த காபியை டபராவில் ஊற்றி குடித்துக் கொண்டிருந்தார். திக்கித்திணறி நான் சொல்லி முடிக்க அவர் எதுவும் பேசாமல், குடித்துக்கொண்டிருந்த காப்பியில் கொஞ்சம் போல டபராவில் ஊற்றி என்னிடம் நீட்டினார். நான் அதை குடித்து முடித்தவுடன், என்னிடம் க்ம்ப்ளெய்ண்ட் எழுதி வாங்கிக்கொண்டு, பார்க்கலாம் தம்பி என்று சொல்லி அனுப்பி விட்டார். அதன் பின் எந்த தகவலும் இல்லை; சைக்கிள் போனது போனது தான்.

ஏற்கனவே, மணி (நான் தாங்க!) ஏதோ படிக்கறானே தவிர அவனுக்கு சாமர்த்தியம் போதாது, பயந்தாங்கொள்ளி, போன்ற பட்டப்பெயர்களோடு ‘சைக்கிளை தொலைத்தவன்’ என்ற பெருமையும்(?!) சேர்ந்து விட்டது. காவலர் கொடுத்த கால் டபரா காப்பி மட்டுமே எனக்கு கிடைத்த ஆறுதல் பரிசு.

இத்தோடு இந்த கொசுவர்த்தி எரிந்து முடிகிறது. மீண்டும் வேறு ஒரு கொசுவர்த்தியோடு உங்களை சந்திக்கும் வரை வணக்கம் கூறி விடைபெறுவது உங்கள் அன்பு நண்பன் தமாம் பாலா!

P.E.B Building அப்படின்னா என்னங்க? தொடர் 1

2010-01-01T00:09:00.009+03:00

P.E.B Building அப்படின்னா என்னங்க? தொடர் 1
தமாம் பாலா

அன்பார்ந்த சக வலைபதிவுலக நண்பர்கள் அனைவருக்கும் என் மனம் கனிந்த 2010 ஆங்கில புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துக்கள்!

நாமளும் மார்ச் 2008லே வலைபதிவுலே குதிச்சு (அரசியல்லே குதிச்சு.. இல்லேங்க :-) விளையாட்டுப்போலே தட்டுதடுமாறி 60 பதிவுகள் போட்டாச்சு ; இன்னும் ஒருமுறை கூட துறை சார்ந்த பதிவுகள் எதுவும் போடலையேன்னு எனக்கே ஒரு குறை இருந்துச்சு. அந்த குறையை நிவர்த்தி செய்ய புத்தாண்டிலே நல்ல ஒரு தொடக்கமாத்தான்.. இந்த பதிவு!

கல்யாணம் பண்ணிப்பார்; வீட்டை கட்டிப்பார் என்பது மிகவும் பிரசித்தி பெற்ற தமிழ் பழமொழி. அன்னாடம் காய்ச்சி முதல், அம்பானி வரை, வாழ்க்கையிலே சொந்தமா ஒரு வீடாவது கட்டிடணும் என்பது தான் தலையாய கனவு. வீ.சேகர் லோ பட்ஜெட் குடும்ப படத்திலேர்ந்து, ஷங்கரின் பிரம்மாண்டமான பல கோடி பட்ஜெட் படம் வரைக்கும் இருக்கிற மாதிரி, வீடுகளின் அளவுகள், அடுக்குகள், அறைகள், அவற்றின் விலை மதிப்பீடுகளின் வித்தியாசம் ஆளுக்கு ஆள் மாறுபடுகிறது.

கடந்த 100 ஆண்டுகளிலே, இந்திய வீடுகளை பின்னோக்கி பார்க்கும் போது, ஓலை/கீற்று மண் குடிசை, ஓட்டு வீடு, காரை/செங்கல் சுவர் வீடு, மர உத்திரம் தாங்கிய மெட்ராஸ் டெரெஸ் எனும் ஒட்டு வீடு, மற்றும் தற்காலத்தைய கான்க்ரீட் சிலாப் உள்ள ஃப்ரேம் ஸ்ட்ரக்சர் எனும் கான்க்ரீட் தூண்கள் மற்றும் கான்க்ரீட் பீம்(உத்திரம்) உள்ள கட்டிடங்கள் என பலபல வகை பரிணாம வளர்ச்சிகள் தென்படுகின்றன.

மேற்கூறிய எல்லா வகை வீடுகளும், குடியிருப்பு மற்றும் அலுவலக உபயோகங்களுக்காகவே பெரும்பாலும் கட்டப்படுகின்றன. இந்த கட்டிடங்களில் பயன்படுத்தப்படும் கான்க்ரீட் ஆனது இன்ஸிட்டு (insitu) என்று சொல்லப்படும் வகையில், கட்டிடம் வளர வளர கலந்து, ஊற்றி, காய வைத்து கெட்டி படுத்தப்படுகிறது.

கான்க்ரீட் தூண்கள், உத்திரங்கள், சிலாபுகள், சுவர்கள் ஆகியவற்றை தொழிற்சாலையில் முன்கூட்டியே தயாரித்து பின் கட்டிட ஸைட்டில் (site) கொண்டு வந்து சேர்த்து, கோர்த்து கட்டும் முறையானது ப்ரீ ஃபேப்ரிகேட்டட் ஸ்டரக்ட்சர் ( pre fabricated structure) எனப்படுகிறது. பெரும்பாலும், மனித வளம் குறைந்த, ஊதியம் அதிகமாக உள்ள மேலை நாடுகளில் இது பின்பற்றப்படுகிறது. நமது நாட்டில், குறைந்த அளவில் சிப்போரக்ஸ் நிறுவனம் செய்யும் கட்டிட பொருள்கள் மற்றும் ரயில்வே கான்க்ரீட் ஸ்லீப்பர்கள் இந்த வகையில் உள்ளன (நான் பதினைந்து வருடங்களாக இந்தியாவுக்கு வெளியே வசிப்பதால், தற்போதைய நிலவரம் பற்றி, அறிய ஆவலாக உள்ளது, கட்டுமானதுறை சார்ந்த சகபதிவாளர்கள் இது பற்றி எழுதலாம்)

தொழிற்சாலை கட்டிடங்களைப்பற்றி பேசும் போது, இரும்பு கட்டிடங்களே அதிகம் எனத்தோன்றுகிறது. ஆங்கிலேயர் காலத்து இரும்பு கட்டிடங்கள், இரயில் நிலையங்கள் மற்றும் பாலங்களில், ஹாட் ரோல்டு (Hot rolled) என்கிற இரும்பை உருக்கி வார்த்த தூண்கள்/உத்திரங்கள் கொண்டு ரிவெட் இணைப்புகளால் (Rivetted connection) கட்டிடங்கள் உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

மெல்ல மெல்ல, ரிவெட்டுகளுக்கு பதிலாக போல்ட்/நட் மற்றும் வெல்டிங் இணைப்புக்கு மாறிவிட்டோம் (bolted and welded connections). 70கள் வரை இது போன்ற கட்டிடங்களுக்கு அஸ்பெஸ்டாஸ் மற்றும் ஜி.ஐ தகடுகளின் கூரை போடப்பட்டது, ஜே போல்டுக்களால் உத்திரத்தோடு இணைத்து; காற்றடித்தால் பறந்து விடாமல். 80களின் இறுதி வருடங்களில், ஒரு புதுவடிவ கட்டுமானம் தொடங்கியது. இதை தற்காலத்து பி.இ.பி (P.E.B) வகை கட்டிடங்களுக்கு முன்னோடி என்றும் சொல்லலாம். ஆம், இந்தியாவில் டி.ஐ (முருகப்பா குழுமம்) மற்றும் நாகர்ஜுனா நிறுவனங்கள் ஸெட் (Z) பர்லின் அல்லது உத்திரம் ( நன்கு கவனிக்கவும், Z பாதுகாப்பு பிரிவு அல்ல :-) சந்தைக்கு வந்தது. இவை கோல்டு ஃபார்ம் (cold form elements) வகையை சேர்ந்தவை; இரும்பை உருக்கி ஊற்றுவதற்கு பதிலாய், மெல்லிய தகடுகளை வளைத்து செய்யப்படும் உத்திரங்கள் இவை!

தொழிற்சாலை கட்டிடங்களில் தூண்களை, உத்திரங்களை, கூரை ஆகியவற்றை சைட்டில் கிரேன் உதவி கொண்டு இணைத்து அடுக்கி, அவற்றை வெல்டிங் மற்றும் போல்டுகள் துணை கொண்டு கட்டி முடிப்பதற்குள் தாவு தீர்ந்துவிடும்; அதுவும் சற்று கவனக்குறைவாய் இருந்து விட்டாலோ, தொழிலாளர் மேலே விழுந்து, காவும் வாங்கி விடும் :-( இதனை கட்டும் காலத்து விபத்துக்கள் என்பர் (erection time accidents/collapse)

பிள்ளைகள் விளையாடும் பில்டிங் செட் பார்த்திருக்கின்றீர்கள் அல்லவா? ஒரே மாதிரி உதிரிகளால், விதம் விதமான அழகான கட்டிடங்களை நொடியில் கண்ணை கவரும் விதமாக செய்யும் வண்ணம் வடிவமைக்க பட்டிருக்கும் அவை! இதே போல பெரிய கட்டிடங்களுக்கும் ஒரு பில்டிங் செட் இருந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்? இருக்கிறது, அதுதான் பி.இ.பி (P.E.B) என செல்லமாக அல்லது சுருக்கமாக அழைக்கப்படும் ப்ரி இன்ஜினீயர்டு பில்டிங்! (pre engineered building )

ஒரே நாளில் பி.இ.பி பற்றிய மொத்த விவரங்களையும் பார்த்தால், போரடித்து, ஓவர் டோஸ் ஆகிவிடும் அபாயம் உள்ளதால், மேலும் பல விவரங்களை வரும் பதிவுகளில் தர நினைக்கிறேன். புத்தாண்டில் தொடர்ந்து சந்திப்போம், என்ன சரியா? :-))

“ஹவ் ஆர் யூ பேபி? - ஃபில்லி டீச்சர்”

2009-12-25T12:46:00.010+03:00

“ஹவ் ஆர் யூ பேபி? - ஃபில்லி டீச்சர்”
தமாம் பாலா

டிசம்பர் 23 2009, தம்மாமில் வழக்கம் போல ஒரு அலுவலக நாள்; இந்த கொட்டேஷன் அர்ஜண்ட், அந்த கொரிக்கு ஆன்ஸர் கொடுக்கணும்னு சுறுசுறுப்பா நாள் தொடங்கிடுச்சு. காலை பத்துமணிக்கு ராதிகாவிடமிருந்து மொபைல் கால்! ஸ்கூல் லேர்ந்து, இந்த நேரத்திலேயா? சம்திங் ராங்..

“உங்களுக்கு விஷயம் தெரியுமா? ஃபில்லி டீச்சர் இன்னைக்கு காலைல செத்துப் போயிட்டாங்களாம்!” சொல்லும் போதே கிட்டதட்ட குரல் கம்மி அழுதுவிட்டாள் அவள்.

“ஸ்கூல்-கா புட்டி டீச்சர் மர்கையா க்யா?” என்று பினுஜார்ஜும், “இங்கினெ கையபிடிச்சு டெய்லி கூட்டி போன டீச்சர் மரிச்சு போயோ.. எண்ட மோன் ஸ்கூல் ஃபோகஸ் புக்கிலெ ஃபோட்டோ காணிச்சு” என வர்கீஸும் சொல்ல, கொஞ்ச நேரத்திலேயே ஆபிஸிலும் விஷயம் பரவி விட்டது தெரிந்தது.

ஃபில்லி, டீச்சர்! கறுப்பான குள்ளமான தேகம்; அறுபதுக்கும் மேல் பிராயம். ராதிகா ஃபில்லியுடன் 7/8 ஆண்டுகளாக ஸ்கூலில் இணைந்து பணியாற்றினாலும், எனக்கு கடந்த சில மாதங்களாகத்தான் தெரியும்.

“ஸ்கூல் ஃபவுண்டேஷன் டே ஒர்கிலே நான் இருக்கேன்; வழக்கம் போல ஃபில்லி டீச்சர்தான் ஸாங் லிரிக்ஸ்! சாயந்தரம் நாம தான் அவங்களை பிக்கப் செய்யணும்; தம்மாம் சீக்கோ பில்டிங் பக்கத்திலே பாரிஸ் ஸ்டோர் பக்கத்திலே வீடு” என்றாள் என் மனைவி ராதிகா.

“அங்கே என்னமா ட்ராபிக் இருக்கும்னு உனக்கு தெரியாது? என்னாலே முடியாது” என்று நான் முதலில் சிடுசிடுத்தாலும் கடைசியில் வெற்றி அவளுக்குத்தான். பிஸியான சீக்கோ ஏரியாவில் நாங்கள் நுழைந்த போது, நல்லவேளையாக எனக்கு முன்பே ஒருத்தர் டபுள் பார்க்கிங் போட்டு தோதாக இருந்த இடத்தில் காரை நிறுத்தினேன். ராதிகா இறங்கி போய், அந்த அரபிக் ஆப்டிகல் ஷாப் பக்கத்தில் நின்றுகொண்டிருந்த ஃபில்லி டீச்சரை, கை தாங்கலாக மெதுவாக அழைத்து வந்து, காரின் பின்சீட்டில் கிட்டத்தட்ட ஒரு குழந்தையை தூக்குவது போல ஏற்றி விட்டாள்.

“குட் ஈவெனிங், மிஸ்டர்.பாலன், ஸாரி ஃபார் த ட்ரபிள் ஐ ஹவ் கிவன் யூ..” ஃபில்லி டீச்சர்! வயதால் தளர்ந்து போன உடலுக்கு சற்றும் பொருத்தமில்லாத, உற்சாகமான, இனிமையான குரல்! அந்த கார் பயணத்தின் போதும் அதன் பின் வேறு சில சந்தர்ப்பங்களிலும் ஃபில்லி டீச்சர் என்னை தன் இனிமையான பேச்சால் என்னை மிகவும் கவர்ந்து விட்டார். “யூ ஹவ் காட் எ நைஸ் கார் மிஸ்டர். பாலன், ஐ ப்ளெஸ் யுர் கார்” என்றார் ஒரு முறை. “ராதிகா டோல்ட் மீ, யூ ஆர் இண்டெரெஸ்டெட் இன் ம்யூசிக்; டூ யூ ப்ளே எனி இன்ஸ்ட்ருமெண்ட்ஸ்?” என்றும் கேட்டார் இன்னொரு முறை. “நோ இன்ஸ்ட்ருமெண்ட்ஸ்; ஒன்லி வோக்கல்”- இது நான் ; அந்த காலத்து புல்புல்தாரா முதல், இன்றைய கீபோர்ட் கிட்டார் வரை நான் தொட்டு, கெட்டதை சொல்ல என் கௌரவம் இடம் தரவில்லை :((..

ஆங்கிலோ இண்டியன்களுக்கே உரித்தான, அழகிய ஆங்கில உச்சரிப்பு.. கனிவான மென்மையான பேச்சு..கிட்டத்தட்ட 22 வருடமாக ஃபில்லி டீச்சர் தம்மாம் இந்திய பள்ளியில் கேஜி டீச்சராக இருக்கிறாராம்; பிள்ளைகளுக்கு அன்புடன் பாடம் சொல்லிக் கொடுப்பதிலும், டான்ஸ்/ லிரிக்ஸ் என்று எல்லாவற்றிலும் ஆர்வம். குழந்தைகள் மட்டுமல்ல, சக டீச்சர்ஸ் ஏன் ஹெட்மிஸ்ட்ரஸ் கூட ஃபில்லிக்கு.. “ஹவ் ஆர் யூ பேபி தான்! (பிரின்ஸிபலை கூட ஃபில்லி, ஒருநாள் பேபீஈஈ.. என்று கூப்பிட்டு விட்டதாக ஒரு உறுதி செய்யப்படாத புரளி உண்டு)

அப்படிப்பட்ட ஃபில்லி டீச்சர் இன்று நம்முடன் இல்லை! 23ம் தேதி காலையில் கூட, “குட்மார்னிங், டுடே ஐயம் நாட் அட்டெண்டிங் ஸ்கூல்; ப்ளானிங் டு ஸெலிப்ரேட் க்ரிஸ்மஸ் அட் ஹோம்” என்று எஸ்.எம்.எஸ் அனுப்பிய ஃபில்லி டீச்சர் காலை 7 மணி சுமாருக்கு வீட்டிலேயே, திடீரென மாரடைப்பால் மயங்கி விழுந்து, அவரது கணவர் ஆம்புலனஸ் ஏற்பாடு செய்வதற்குள் சில நிமிடங்களுக்குள்ளேயே எல்லாம் முடிந்து, சகலமும் அடங்கிவிட்டது!

இத்தனை ஆண்டுகளாக, சளைக்காமல் பிள்ளைகளுக்கு பாடம் சொல்லிக்கொடுத்து, கரெக்ஷ்ன் செய்து, கையை பிடித்து ஏபிசிடி எழுத சொல்லிக்கொடுத்து, ஸ்டிக்கர் ஒட்டி, புக்லெட் செய்து, போர்ட் ஒர்க் செய்து, உடல் ஒத்துழைக்க மறுத்தாலும், உள்ளார்ந்த அன்புடன் பணி செய்தவர் ஃபில்லி! வயதான காலத்தில், மகன்களும் மகள்கள் இருவரும் இந்தியாவில் இருக்க ஃபில்லி டீச்சரும் அவர் கணவர் மட்டும் சவுதியில் வசித்து வந்திருக்கின்றனர். இப்போது ஃபில்லியின் பூதவுடலை இந்தியாவிற்கு அனுப்பி வைக்கவும், அவரது கணவருக்கு தேவையான செட்டில்மெண்டை செய்யவும் ஸ்கூல் நிர்வாகத்தினர் ஆவன செய்து வருகின்றனர்.

எத்தனையோ பிள்ளைகளின் வாழ்வில் கல்வியின் ஒளியால் வளம் சேர்த்த ஆத்மார்த்தமான ஆசிரியை ஃபில்லி டீச்சரின்.. “ஹவ் ஆர் யூ பேபி..” என்ற இனிமையான குரல் இன்னும் பலபல ஆண்டுகள் தம்மாம் இந்திய பன்னாட்டுப்பள்ளியின் மழலையர் கல்வி வளாகத்தில் எதிரொலிக்கும் என்பதில் சற்றும் சந்தேகமே இல்லை!

டிஜிட்டல் கேமரா, ஃபியூஜி ஃபைன்பிக்ஸ் J30

2009-11-27T02:35:00.017+03:00

டிஜிட்டல் கேமரா, ஃபியூஜி ஃபைன்பிக்ஸ் J30
தமாம் பாலா

வலையுலக நண்பர்களே, புகைப்பட ஆர்வலர்களே, நாளுக்கு நாள், டிஜிட்டல் காமராக்களின் மெகாபிக்ஸல் அதிகரித்தும், விலை குறைந்து கொண்டும் வருகிறது அல்லவா?

அந்த வகையில், ஃபியூஜி அறிமுகப்படுத்திய ஃபைன்பிக்ஸ் J30 என்ற கையடக்க டிஜிட்டல் காமரா பற்றி, உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளவே இந்த பதிவு!

இந்த புகைப்பட கருவியின் விவரங்கள் பின் வருமாறு:

அதிக பட்ச படத்தின் அளவு : 12 மெகா பிக்ஸல்கள்

ஆப்டிகல் ஸூம் = 3x ஃபேஸ் டிடக்ஷன், ரெட் ஐ ரிடக்ஷன், ஷேக் ஃப்ரீ, பானரோமா ஷாட் வசதிகள் உண்டு

உள்ளடக்க மெமரி= 10 MB மட்டும், எஸ்டி கார்ட் 8ஜிபி வேலை செய்கிறது

வீடியோ பதிவும் செய்யலாம் - 640x 480 அளவு 30 ஃப்ரேம் வரை (டிவிடிக்கு நிகர்)

உள்ளங்கை அளவு, கிட்டத்தட்ட ஒரு மொபைல் ஃபோன் சைஸ் தான்.

இவை எல்லாவற்றையும் விட ஆச்சரியம், அதன் விலை.. 400 சவுதி ரியால்கள் (கிட்டத்தட்ட 5000 ரூபாய், இந்திய மதிப்பில்)

இந்த காமராவின் புகைப்படமும், அதனை உபயோகித்து நான் எடுத்த புகைப்படங்களும் இங்கே உங்கள் பார்வைக்கு.

பார்த்து விட்டு எப்படி இருக்கிறது என பின்னுட்டம் இடுவீர்கள் தானே??!! :-)))

விளம்பரமா? அது எனக்கு..கொஞ்சம் கூட பிடிக்காது..

2009-09-21T18:00:00.009+03:00

விளம்பரமா? அது எனக்கு..கொஞ்சம் கூட பிடிக்காது..

தமாம் பாலா

இடது கை கொடுக்கிறது, வலது கைக்குத் தெரியக்கூடாது.. சுண்டு விரல் கொடுப்பது மோதிர விரலுக்குத் தெரியக்கூடாது.. ஏன்னா.. எனக்கு விளம்பரம்னா.. கொஞ்சம் கூட பிடிக்காதுன்னு சொல்றவங்க நிறைய பேர் இருப்பாங்க; நானும் அப்படித்தான் இருந்தேன்.. கொஞ்ச நாளுக்கு முன்னாடி வரைக்கும்!

பின்னே என்னங்க.. ஒரு பாட்டு கூட முழுசா நிம்மதியா கேட்டு இருக்க மாட்டோம், அதுக்குள்ள.. அணில் சேமியா வாங்குங்க, முயல் ரவா வாங்குங்கன்னு ஆயிரம் விளம்பரம்.. மிரட்டும் குரலிலே, வறட்டுக்கத்தலாக.. ரேடியோவிலே கேட்டு கேட்டு காதெல்லாம் புளிச்சு போன எண்பதுகள் உங்களுக்கு ஞாபகம் இருக்கா? விவித் பாரதியின் வர்த்தக ஒலிபரப்புன்னு பேர் வெச்சாலும் வெச்சாங்க.. வர்த்தகம் ஜாஸ்தி, ஒலிபரப்பு கம்மின்னு ஆயிடுச்சு..

ரேடியோ போச்சு, டிவி வந்தது ; கேட்கிற விளம்பரம் போயி பார்க்கிற விளம்பரம் வந்தது. வண்ணச்சுடர், ஒலிச்சித்திரம், எஸ்விசேகர்/க்ரேஸி மோகன்/காத்தாடி ராமமூர்த்தின்னு பார்க்காமலேயே காதல்.. ஸாரி.. பார்க்காமலேயே சிரிச்சு மகிழ்ந்தது அந்த(க்) காலம்.

பிழிய பிழிய அழுவறது, இல்லேன்னா முன்னாடி சிரிச்சு முடிச்சு, முகத்தை அஷ்டகோணலாக்கி, பின்னாலே குழி தோண்டுறதுன்னு மெகா சீரியல் எல்லாம் ஒரே ரணகளமாயிடுச்சு.. இன்றைய சேனல் மகா யுத்தத்திலே.. பாலைவனத்து பட்டை வெயிலா! இந்த சீறியல் நடுநடுவே.. ஒரு சின்ன கவிதையா, ஹைக்கூவா, குறைஞ்ச பட்சம், நம்ம முகத்திலே சின்ன புன்னகையை வரவழைப்பது, யாரு/எது?

விளம்பரம்!! ஆமாங்க.. இப்போதெல்லாம், டிவியிலே வர்ற ப்ரோக்ராம் எல்லாத்தையும் விட விளம்பரங்கள் தான் சுவாரசியமா, ரசிக்கிற மாதிரி இருக்குன்னு எனக்குத் தோணுது.. மூணுமணி நேரத்து சினிமாவுடைய சஸ்பென்ஸ், மெஸேஜ், க்ரியேடிவிடியை மூணு நிமிஷத்தை தாண்டாத விளம்பரம் கொடுக்குது!

சிறியவர்/பெரியவர் அனைவரும் விரும்பும் நிஜாம் பாக்குன்னு ஒரு விளம்பரம்.. அழகான பாப்பா முகம் முதல் பல்லுபோன தாத்தா முகங்கள் வரை. சொட்டு நீலம் டோய், ரீகல் சொட்டு நீலம் டோய்னு மல்டி ஷாட் விளம்பரங்கள், கொஞ்சம் பழைய விளம்பரங்களிலே குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டியவை.

இப்போ வர்ற ஒரு விளம்பரத்துலே, சிக்னலே கார்லே ஒரு பெரிய மனுஷன் இருப்பாரு.. சைக்கிள்லே வேர்த்து விறுவிறுத்து ஒரு பையன் வருவான்.. “சே.. எங்கேர்ந்தோ வந்திடறாங்கன்னு, பையனைப் பார்த்து முகம் சுளிப்பார் கார் கனவான்.. உடனேயே பையன், அவர் மாதிரியே ஷர்ட்டை இன் செய்துட்டு, கழுத்துலே டை கட்டிக்கிட்டு, “அங்கிள், ரெண்டு சக்கரம் தான் கம்மி.. ஒரு நாள்.. அதுவும் வந்திடும்”னு சொல்லிட்டு கம்பீரமா சைக்கிளை ஓட்டிக்கிட்டு போவான்.. ரொம்ப பாஸிடிவா இருக்கும் அது!

வர வர இந்த விளம்பரங்கள் செய்ற குறும்பு/ரவுசை தாங்கவே முடியல்லை; அதற்கு முத்தாய்ப்பாய் இந்த பதிவை எழுத தூண்டிய ஒரு விளம்பர சங்கிலியை(?!) உங்களோடே பகிர்ந்துக்கிறேன். கொஞ்ச நாள் முன்னாடி ஒரு பைக் விளம்பரம் வந்துக்கிட்டிருந்தது, தொலைகாட்சியிலே (டிவிக்கு தமிழ் நமக்கும் தெரியுமுங்க :-) குண்டு நபர் ஒரு பைக்கிலே, ஒல்லி நபர் இன்னொரு ப்ராண்ட் பைக்கிலே, ரோடு சிக்னலிலே சந்திப்பாங்க. ஒல்லி நபர், குண்டு நபர் பைக்கை குறை சொல்லி, விலையிலே மட்டும்.. உன்னோடது அதிகம்..!! அப்படின்னு சொல்லி பன்ச் வைப்பார்.

ஜெயிக்கிறவன் ஒரு நாள் தோற்பான்; தோற்கிறவன் ஜெயிப்பான்னு சொல்ற மாதிரி, சன் டைரக்டிலே ரொம்ப க்ளவரா, காமெடியா இடம் மாத்தி போட்டுட்டாங்க, குண்டரையும் ஒல்லி பிச்சானையும்! முதல் விளம்பரத்துலே குண்ட்ஸும் ஒல்லியும் மொட்டை மாடியிலே சந்திபாங்க.. டிஷ் பின்னணியிலே.. பைக்குலே தோத்த குண்டர், வெறுப்பேத்தி ஜெயிக்கிறார் டிஷ் போரிலே!

இரண்டாவது விளம்பரம், நம்ப நண்பர்கள் கு-வும் ஒ-வும் இப்போ சந்திக்கிறது, ஒரு சலூனிலே.. வெறும் 440ரூபாயிலே 130 சானல்னு குண்ட்ஸ் கொளுத்திபோட, ஒல்லீஸ்.. “சே என்னை மொட்டை அடிச்சுடான்யா”(என்னோட டி.டி.ஹெச்) அப்படின்னு பொலம்புறதும், உடனே முடிதிருத்துபவர்.. “மொட்டை அடிக்கணுமா சார்?” அப்படின்னு அப்பாவியா கேட்கறதும், ஒல்லி முறைக்கிறதும்.. சுத்தமான தமிழிலே சொன்னால்.. சூப்பர்!! :-))

இவங்க ட்விஸ்ட் ட்ராமாவிலே லேட்டஸ்டா வர்ற விளம்பரம் இது.. குண்டர் இதிலே, ஜிம்மிலே ட்ரெட் மில்லிலே நடந்து உடற்பயிற்சி செய்துக்கிட்டிருக்கார்.. ஒல்லியர் வந்து சேர்ந்துக்கறார்; வழக்கம் போல பேச ஆரம்பிக்கிறாங்க..

ஒல்லி: என்ன பார்த்துக்கிட்டிருக்கே..

குண்டு: ###### (வழக்கம் போல எடுத்து வுடுறார்)

ஒல்லி: நானும் ######

குண்டு: 440, சுட்டி டீவி, பாக்ஸ் டீவி, ஆதித்யா..

ஒல்லி: நானும் தான்.. 440, சுட்டி டீவி, பாக்ஸ் டீவி, ஆதித்யா..

குண்டு: ?????!!!?????

ஒல்லி: ஆமான்யா, நானும் இப்போ மாறிட்டேன்.. டண் டன் டண்...

குண்டு(ஒல்லியை கட்டிக்கொண்டு): வீட்டுக்கு வீடு சன்..(பாக்கியை) நீ சொல்லு..

ஒல்லி: டண் டன் டண் டனாட்டன் டண் !!

கவிதை.. கவிதை! எப்படித்தான் இப்படியெல்லாம், ரூம் போட்டு யோசிக்கறாய்ங்களோ, தெரியவில்லை!! ;-))

வேறே, குறிப்பிட்டு சொல்லக்கூடிய விளம்பரங்கள்:-

கால் பந்து கோல் அடித்து விட்டு, ஓடி ஆடி கொண்டாடி சட்டையால் முகத்தை மூடிக்கொண்டு கம்பத்தில் மோதி விழும் வீரர் / காதலிக்கு மெழுகுவர்த்தி விருந்தும் வைர மோதிரமும் கொடுத்து கவர் பண்ணி முடிக்கும் நேரத்தில் அவள் தலையில் நூடுல்ஸ் கொட்டும் சர்வர் / விமானத்தில் பக்கத்து இருக்கையில் ஒரு பிகர் வந்தும், சீட் மாறும் ஜொள்ளர், இரண்டு பெண்கள் நடுவில் போய் சேர்வது.. (வாழ்க்கை, சில நொடியிலேயே மாறிவிடும் போது.. ஏன்.. நிமிடத்துக்கு பணம் செலுத்த வேண்டும்?? டாட்டா டோக்கோமோ விளம்பரம்!)

அண்ணே.. பிஸ்கெட் முளுகிடுச்சு (பிரிட்டானியா மில்க் பிக்கிஸ்)

மிச்சம் மூணு ரூபாய்க்கு ஐஸ்க்ரீம் சாப்ட்டேன்(பெப்ஸொடெண்ட்)
கண்ண மூடுங்க..ஸர்ப்ரைஸ்.. (நான்கில் ஒரு ஆண் களைப்பை உணர்கிறார், ஹார்லிக்ஸ் லைட்)

வாழ்க்கையிலே ஆரம்பிச்ச எல்லாமே, ஒரு நாள் முடிவுக்கு வந்தே தீரும்முன்னு சொல்லுவாங்க.. அது இந்த பதிவுக்கும் பொருந்தும் அல்லவா? அப்படி.. முடிவா ஒரு விளம்பரத்தை பத்தி..

யோகி பி : (தன் கரகர இன்ப்ரா ரெட் தகர குரலில்) கண்ண்ணதாஸன், விஸ்வன்னாத்தன்.. (எங்கேயும் எப்போதும் ரீமிக்ஸ்)

முன்னணிப்பாடகர் எஸ்.பி.பி: இந்தாங்க காஜா பாம் தடவுங்க..

(அவரைப்போய் பின்னணிப் பாடகர்ன்னு சொல்றது.. தப்பு! )

யோகி பி: (தொண்டை மூக்கடைப்பு நீங்கி..) எங்கேயும்ம்ம் எப்போதும்ம்ம்ம்.. (எஸ்.பி.பியின் ஸ்வீட் வாய்ஸ்-ல்!!!)

இப்போ சொல்லுங்க, உங்களுக்கு.. விளம்பரம், பிடிக்குமா, பிடிக்காதா? பிடிக்கும்-னு சொன்னா, நீங்களும் எங்(யங்)கட்சி!! உங்களுக்கு, என் வலைப்பக்கத்திலே.. கட் அவுட்டும், டிஜிட்டல் பேனரும் வச்சு அசத்திடுறேன்..ஓக்கேவா?

நன்றி.. வணக்கம்!!!! :)))))

எஸ்.பி.பியின் மகா கொண்டாட்டம் (சென்னை, 9-8-2009)

2009-08-10T20:51:00.018+03:00

எஸ்.பி.பியின் மகா கொண்டாட்டம் (சென்னை, 9-8-2009)
தமாம் பாலா

வருட விடுமுறை கிட்டத்தட்ட முடிந்து ஒரு வாரம் தான் பாக்கி. ஞாயிறு,லீவு நாளா இருக்கு, நண்பர் கருணாநிதியை போய் ஒரு நடை பார்த்திட்டு வந்திடலாம்னு போன் போட்டேன்; வாங்க வீட்டிலே தான் இருக்கேன் அப்படின்னாரு அவரும்.

சாயந்தரம் ஆயிடுச்சே, காபி சாப்பிட்டுட்டு போங்கன்னு வீட்டிலே சொல்றாங்க. அப்போ தான் நம்ப மச்சான் வெங்கட்டுக்கு ஒரு போன் கால்! “பாலா... எஸ்.பி.பியோட மியூசிக் ப்ரோக்ராமுக்கு டிக்கெட் கிடைச்சிருக்கு”, நீங்க போயிட்டு வரலாமே” அப்படிங்கறாரு போன் பேசிட்டு..

பூசாரியை பார்க்க கிளம்பினவன் முன்னாடி, பக்தா என்ன வரம் வேணும்னு சாமியே வந்த மாதிரி, இந்த திடீர் பரிசு! அசடு வழிய கருண்ஸ்க்கு போன் போட்டு.. ஹி..ஹி.. அப்புறம் வர்றேன்னேன், அவரும் புரிஞ்சுக்கிட்டு, அதனாலென்ன, பரவாயில்லைன்னுட்டார்.

சேப்பாக்கம் யூனிவர்சிட்டி செண்டினரி ஏசி(?!) ஹாலில் 9-8-2009 அன்று எஸ்.பி.பாலசுப்ரமணியம் வழங்கும் மகா கொண்டாட்டம், அப்படின்னு ஏ4-ஏ3 சைஸ்க்கு இடைப்பட்ட பெரிய நுழைவுச்சீட்டு.. எப்போ வேணும்னாலும் உங்களை ஹாலை விட்டு வெளியே அனுப்பிடுவோம்னு ஏகப்பட்ட கண்டிஷனோடு.

குழந்தைங்க யாரும் வரலைன்னுட்டாங்க; நானும், மனைவி ராதிகாவும், அவளோட அண்ணி ஜெயாவும் சேப்பாக்கிலே ஆஜர் ஆயிட்டோம். ஷீன்லாக், எல்.ஜி.மொபைல்னு ஒரே பாம்ப்லெட்டா கையிலே திணிச்சு உள்ளே அனுப்பினாங்க.. ஹாலில் மிதமான கூட்டம். மங்கள மஞ்சள் சீருடையிலே கணேஷ் க்ருபா இசைக்குழுவினர், சங்கீத மேகம் தேன் சிந்தும் நேரம்னு இன்ஸ்ட்ருமெண்டலிலே அமர்க்களமா ப்ரோக்ராமை ஆரம்பிச்சுட்டாங்க.

டிக்கெட்டிலேயும், வாசலிலேயும் இருந்த எஸ்.பி.பி பெயர், மேடையிலே மிஸ்ஸிங்! கோவை முரளி,அனந்து மற்றும் குழுவினர் பாடின ஜனனி, ஜனனி பாட்டும் தவப்புதல்வன் படத்து, இசைக்கேட்டால் புவி அசைந்தாடும் பாட்டும் அடுத்து அடுத்து வந்துச்சு. நல்லாவே பாடுனாங்க.

எல்லாரும் ஆவலோட எதிர்பார்த்த எஸ்.பி.பி, தக தகன்னு ஒரு தங்க பட்டு சட்டையிலே மேடைக்கு வந்ததும், சபை களைகட்டிடுச்சு! தொகுப்பளினியை டீவிலே பார்த்த ஞாபகம்; தமிழும் இங்க்லீஷும் கலந்து சரளமா எஸ்.பி.பி பத்தி பல புள்ளி விவரங்கள சும்மா அள்ளி விட்டாங்க. ஆனா, வயசு ஆக ஆக “அவரோட யூத் புல்நெஸ் கொறஞ்சுகிட்டே வருதுன்னு” சொன்னப்போ, அர்த்தம் வேறெ மாதிரி வருதேன்னு, ராதிகா டக்குன்னு கண்டுபிடிச்சிட்டா!

நான் உங்கள் வீட்டுப்பிள்ளைங்கிற மாதிரி ஒரு நட்போட, யதார்த்தமா சிம்பிளா இருக்கார் எஸ்.பி.பி. ஆடியன்ஸோட சிரிச்ச முகமா பேசுறதாகட்டும், பாடுற பொண்ணுங்க வீக்கா இருக்காங்க; மைக் வால்யூமை பாத்து ஜாஸ்தி பண்ணுங்க, பாடிட்டு போகும் போது ஸ்பீக்கரோட மைக் க்ளாஷ் ஆகுது, பாத்து ஆப் பண்ணுங்க, ஹாலிலே ஏசி எப்பவுமே சரியா வேலை செய்றது இல்லே நீங்க எல்லாரும் யுனிவர்சிடிக்கு லெட்டர் போடுங்கன்னு, இனிமையா இன்ஸ்ட்ரக்ஷன் கொடுக்கறதாகட்டும் எஸ்.பி.பிக்கு இணை எஸ்.பி.பி தான்! லல்லுவை ஐ.ஐ.எம்மில் லெக்சர் கொடுக்க கூப்பிட்ட மாதிரி இங்கிதமான வழி நடத்துதலுக்கு பாடும் நிலா பாலுவை பணித்தாலும் தகும்!

முப்பத்து அஞ்சாயிரம் பாட்டுக்கு மேலே பாடின மனுஷன், சொல்றார்.. நல்ல பாட்டுன்னு, ஒரு பத்து/பதினஞ்சு பாட்டையே, (அரச்ச மாவை அரச்சது போல, இது என் அண்டர்ஸ்டாண்டிங்க் :-) பாடாமே, இந்த தடவை வித்தியாசமான அபூர்வமான பாட்டை எடுத்திருக்கோமுன்னு! கையோட பாடல் வரிசையை குறிச்சு வச்சுக்காதது என் தப்புதான்.. :-( நினைப்புலே இருக்கிற முக்கிய பாட்டுங்க..

1. உனை நினைத்தேன் பூவே,பூவே
2. உன்ன நினைச்சேன்.. பாட்டு படிச்சேன் சூப்பரோ சூப்பர், (அதிலும் ஆல்பர்ட் வயலின் ஒத்துழைப்போடு) கண்ணுலே தண்ணி தளும்பிடுச்சு..
3. அண்ணாத்தே ஆடுறார் ஒத்திக்கோ..ஒத்திக்கோ (நம்ப சவுதி காலை ஆபீஸ் சவாரியிலே ஆஸ்தான பாட்டுங்கோ அது :-)) நம்ப ஜே வரிசைக்கு மேலே உள்ள பால்கனியிலே, ஒரு வெண்தாடி பெரியவர் டான்ஸ் ஆடி அனுபவிச்சு, மிராண்டா கிப்ட் ஹாம்பரும் வாங்கிட்டார் இந்த பாட்டுக்கு.
4. மாருகோ மாருகோ மாருகையி.. துள்ளல் பிரம்மாண்டம்.. பொம்பிளைங்க கூட ஆடி அசத்திட்டாங்க! சென்னை நாம நினைச்சதை விட ரொம்ப்ப.. முன்னேறிடுச்சுடா, சாமி!!
5. வா வா பக்கம் வா (தங்க மகன் பாட்டு.. 25 வருஷத்துக்கு முன்னாடி அப்பா தஞ்சை குமரன் தியேட்டருக்கு கூப்பிட்டு போன ஞாபகம்)
6. மைனே பியார் கியா படத்தின், தில் திவானா மற்றும் சங்கராபரணம் பாடல்கள் சிறப்பு போனஸ் !!
7. நாளை நமதே டைட்டில் சாங், கோவை முரளியுடன் இணைந்து.. அதே அந்த காலத்து இனிமை துளியும் மாறாமல்
8. தாயின் மணிக்கொடி, தாயின் மணிக்கொடி சொல்லுது ஜெய் ஹிந்த்- சும்மா ஜிவ்வுன்னு மயிர்கூச்செரியும் அனுபவமாய்!
9. இந்தியன் படத்தின் கப்பலேறி போயாச்சு, சூப்பர் ஹிட் சாங், கலக்கலாய்
10. ராகங்களின் சுகமான மெலடியான, நீயொரு ராக மாலிகை மற்றும் பாட்டு உருவான கதைகள்.

சாயங்காலம் 6-30க்கு ஆரம்பிச்ச நிகழ்ச்சி 10மணிக்கு மேலேயும் போய்கிட்டே இருந்துச்சு.. பிள்ளைங்க வீட்டிலேர்ந்து கூப்பிட்டதாலே வீட்டுக்கு போகவே மனசு இல்லாம இடத்தை காலி பண்ண வேண்டியதா போயிடுச்சு :((

நம்ப பதிவை முடிக்கிறத்துக்கு முன்னாடி குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டியது..

இசைக்குழு :-
கணேஷ் க்ருபா இசைக்குழு பத்தி எனக்கு அதிகம் தெரியாது; ஆனாலும் இந்த நிகழ்ச்சி மூலமா அதன் இசைக்கலைஞர்களுடைய, கடின உழைப்பும், அர்ப்பணிப்பும் நிகழ்ச்சி பூராவும் பளிச்சிட்டது. கோட் சூட் போட்டு வழி நடத்தியவர் தான் கணேஷ் க்ருபான்னு நினைக்கிறேன், தான் பாட்டு எதுவும் பாடமே, கமெண்ட்ஸ் அது இதுன்னு டாமினேட் செய்யாமே கருமமே கண்ணாயினார் போல நல்ல நிகழ்ச்சிய குடுத்திருக்காரு அவரு!

ஆண் பாடகர்கள் எஸ்.பி.பிக்கு ஈடு கொடுத்தாங்க; பாடகிகள் தான் ரொம்பவே அடக்கி/அமுக்கி வாசிச்சிட்டாங்க.. ஹூம். அதிலும் 14 வயசு பையன் ஒருத்தன் கூட பாடினான்.. அவனையும் பாராட்டி எழுத ஆசைதான். என்ன செய்யறது, இந்த காலத்துலே டிவி ஷோவிலே பசங்க டேலண்டுலே கலக்கறாங்க; எஸ்.பி.பி பாடற மைடை அல்லவா, அந்த லெவலுக்கு ஹோம் ஒர்க் பண்ண வேண்டாமோ? பெட்டர் லக் நெக்ஸ்ட் டைம்! குழு பாடகர்கள் பாடிய பாடல்களை இந்த பதிவிலே பட்டியல் போடத வகைக்கு எனக்கும் ஒரு குட்டு போட்டுக்கறேன்!

ஆடியன்ஸ்:-
டிக்கெட்டிலே போட்ட பல கண்டிஷன்களோட, ஒன்லி சீரியஸ் லிஸனர்ஸ் ஆர் அல்லௌட் அப்படின்னு போட்டிருக்கலாம் (க்ளாஸிபைட்லே ஒன்லி சீரியஸ் பையர்ஸ் டு காண்டாக்ட்/ப்ரோகர்ஸ் எக்ஸ்க்யூஸ்னு போடற மாதிரி)

நானே பாடின பாட்டுன்னாலும், நிகழ்ச்சிக்காக புதுசா பக்குவமா ப்ராக்டீஸ் பண்ண எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டேன்னு, பாலு விலாவாரியா சொல்றார்; ஏசி வேலை செய்யாத/ சூடான விளக்குகளோட வியர்வையோட அவரும் இசைக்குழுவும் சும்மா மாங்கு மாங்குன்னு பாடிக்கிட்டு இருக்காங்க, ஆடியன்ஸ் என்னடான்னா, தீவுத்திடல் எக்ஸிபிஷன் கணக்கா ஆளுக்கு ஆளு பக்கதுலே அரட்டை அடிச்சிக்கிட்டு, செல்போன் பேசிக்கிட்டு, நொறுக்கு தீனி வாங்கறத்துக்காக கால் வீசி நடந்து கிட்டு.. கொடுமைடா சாமி! :(((

இது போதாதுன்னு, ஜெயண்ட் ஸ்க்ரீன்லே, ப்ரோக்ரமை காட்டிகிட்டு இருக்கும் போதே, குறுக்கே குறுக்கே சைலண்டா, ப்ரகாஷ் ராஜ் ஷீன் லாக் மாப்பிள்ளைக்கு லட்டு திணிக்கிறாரு/ ராதிகா வந்து ராசியான குமரன் நகை மாளிகைக்கு உதடு அசைகிறாங்க, இது ஸ்பான்ஸர் ரவுசு!

கைத்தட்டல் பஞ்சம் கூட தெரிஞ்சது. கை தட்டி ஊக்குவிக்கிறத்துக்கும், சைலண்டா பாட்டு முடியறத்துக்கும் எல்லாரையும் டோஸ்ட்மாஸ்டரிலே தான் சேர்க்கணும்னு தோணுது!

(நாமளும் எஸ்.பி.பி போல ஒரு இஞ்சினியர், “பெயரளவிலும்” சின்ன ஒத்துமை.. என்ன அவரு ஒரு ஜம்போ ஸ்பெஷல் மசால் தோசைன்னா, நாம சாதா தோசை!! அவரு சிகரம்/அடியேன் தகரம் அவ்வளவுதான் வித்தியாசம்)

மொத்ததில், அப்பாஸ் கல்சுரல் வழங்கிய மகா கொண்டாட்டம், எங்கும் பாலு, எதிலும் பாலு, பரவசமூட்டிய பழரசம்.

இந்த பதிவை முழுக்க படிச்சவங்களுக்கும், முதல் வரியோ, முக்காவாசியோ, இல்லே அப்புறம் ஆப் லைனில் படிக்கலாம்னு சேவ் செஞ்சு படிக்காமலேயே டெலீட் செய்ய போறவங்களுக்கும், நன்றி.. வணக்கம் !!!!!

பய(ண)ம்

2009-06-17T13:06:00.002+03:00

பய(ண)ம்
தமாம் பாலா

தோளிலே ஒரு பை, கையிலே ஒரு சூட்கேஸ் ; ரயில்வே ஸ்டேஷன் ப்ளாட்ஃபாரம்!

ஸ்டேஷனுக்கு ரயில் வர்றத்துக்கு 1 மணி நேரத்துக்கு முன்னாலேயே வந்துட்டு, தண்டவாளத்து கற்பனை கூட்டு புள்ளியிலே ரயில தேடுற ஜாதி நாம.. அப்பா ட்ரெய்னிங் அப்படி; இன்னைக்கு என்னடான்னா.. ஓட்டமும் நடையுமா உள்ளே நுழையும் போதே, ப்ளாட்ஃபார்மிலே ரயில் தென்படுது!

இன்னும் ஒரு படிக்கட்டுதான்; தம் கட்டி ஓடி பிடிச்சிடலாமுன்னு மூட்டை முடிச்சோடு ஓடறேன்; மூச்சு இறைக்குது.. இருதயம் துள்ளி வாய் வழியா வந்திடும் போல.. இன்னும் ரெண்டே படி தான்.. “கூ..” ட்ரெயின் கிளம்பியே விட்டது..

ப்ளாட்ஃபாரத்துலே கை பையும், சூட்கேஸும் கிடக்க.. அநாதையா நிக்குறேன்.. ட்ரெயினோட கார்டு வேன்.. தூரத்துலே.. புள்ளியா மறையுது.. அப்போதான்.. டக்குன்னு முழிப்பு வந்தது; ஒரே குழப்பமா.. வேர்த்து கொட்டி.. அட.. எல்லாமே கனவுதாங்க!
நம்ப பிஸ்ஜி காலேஜுலே படிக்கிற காலத்துலேர்ந்தே நிறைய தடவை இந்த கனவு வரும், எனக்கு.

நிறைவேறாத ஆசைகள் மட்டுமில்ல, நிறைவேறாத பயங்கள் கூட கனவுகளா வரும்னு கேள்விப்பட்டிருக்கோம் இல்லையா? நாம வேற ஏற்கனவே தொடைநடுங்கி.. இருட்டை பார்த்து பயப்படுவோம்; இருக்கிறது இல்லாதது எல்லாத்துக்குமே கவலைப்படுவோம்.

காலேஜு முடிச்சு வேலை, தொழில், கல்யாணம்னு கொஞ்ச நாளுக்கு ரொம்ப பிஸியா இருந்ததாலேயோ என்னமோ, இந்த கனவு வர்ற்து நின்னு போயிடுச்சு.

1993லே கல்யாணம் ஆச்சு, 1994லே ஆகாஷ் பொறந்தான் எனக்கு (எனக்குன்னா, என் பொண்டாட்டி ராதிகாவுக்கு :)) அவன் பொறந்து ஒரு வாரம் தான் இருக்கும்; ஆபீஸ்லே பாஸ் ஒரு குண்டை தூக்கி போட்டார்.. “பாலா, நாளைக்கே நீ நேபாள் போறே.. போயி.. திரிசூலி தேவிகாட் அக்விடக்ட் அப்ரூவலோட வர்ற..”

எப்படி நானு குடும்பத்தை விட்டுட்டு போறது? தெனம் லேட்டா போனலும் 9 மணிக்கு வீட்டுக்கு போயிடறோம்; ராதிகாவும், மாமாவும் சொல்றாங்க, எல்லாம் நாங்க பாத்துக்கறோம், நீங்க போயிட்டு வாங்கன்னு. (பின்னாலே சவுதி போகவும் இதுதான் அச்சாரம்!)

சென்னைலேர்ந்து டெல்லிக்கு ரயில் பயணம்; டெல்லி-காட்மாண்டு விமானத்துலே, வாழ்க்கையிலே முதல் ஆகாய வழி பயணம், இமயமலை பனி சிகரம் சூரிய ஒளியிலே சும்மா மின்னுது. நேபாளத்துலே பத்து நாள் இருந்தேன்; ஆபீஸ் வேலையெல்லாம் நல்ல முடிஞ்சது; கம்பெனியிலே வேலை செய்ற தமிழ் நண்பர்கள் குடும்பத்து புண்ணியத்துலே சாப்பாடு பிரச்சனை எதுவும் இல்லை!
வேலை முடிஞ்சு டெல்லி வந்துட்டேன்; சென்னை ரயில் ராத்திரி தான். அதுவரைக்கும் கம்பெனி கெஸ்ட் ஹவுஸ்லே தங்கலாம்னு போனேன். எல்லாம் சௌகரியமாத்தான் இருந்தது; சாயந்தரம் வரைக்கும்.

ஒரு நாளைக்கு, முழுசா மூணு வேளை சாப்புடுற பாரம்பரியம் நம்பளது; சின்ன வயசுலே அம்மா, இட்லி/தோசை/ஆப்பம்-தேங்காபால் வச்சா கணக்கு பாக்காம சாப்பிட்றது வழக்கம். ட்ரெயினுக்கு இன்னும் 2 மணி நேரம் இருக்கு; கெஸ்ட் ஹவுஸிலே உபசாரம் பிரமாதம்; சூடா சப்பாத்தி குருமா சாப்பிட்டுட்டு போகலாம்னு கெஞ்சுறான். சரி எதுக்கு குறை வைப்பானேன்னு, தட்டோட டைனிங் டேபிள்லே ஒட்கார்ந்து ஒரு கட்டு கட்டிட்டேன் :)

ஒரு வழியா கிளம்பியாச்சு; ரயில்வே ஸ்டேஷன் போறத்துக்கு ஒரு ஆட்டோ கூட்டி வந்துட்டாங்க; பெட்டி படுக்கையோட ஆட்டோவிலே ஏறிட்டேன், ஆட்டோ போகுது.. போகுது.. போய்கிட்டே இருக்குது.. ஸ்டேஷன் வந்த பாடு இல்லே.. நானும் எனக்கு தெரிஞ்ச பட்லர்(?) இந்தியிலே ஆட்டோ ட்ரைவர் கிட்டே என்ன என்னமோ கேக்குறேன்; அரைகுறையா புரிஞ்ச வகையிலே, அவன் புதுசா கிராமத்துலேர்ந்து, டெல்லிக்கு வந்துருக்கான், அவனுக்கு.. டெல்லியிலே ஒரு ரூட்டும் தெரியாதுன்னு.. மெல்ல விளங்குது! (ஆகா.. எல்லாரும் எப்படிடா க்ரெக்டா.. என்னையே குறிவெச்சு வர்றீங்க?!?)

சுத்து சுத்துன்னு சுத்தி.. தெருவுக்கு தெரு ஆட்டோவை நிறுத்தி.. டெல்லி ரெயில்வே ஸ்டேஷன் பாத்தீங்களா.. பாத்தீங்களான்னு.. மோதிரத்தையோ சாவியையோ தொலைச்சவன் மாதிரி துழாவி.. ஒரு வழியா ஒரு சந்துக்குள்ளே புகுந்து டெல்லி ரயில்வே ஸ்டேஷன் வந்து சேர்ந்துட்டான்; அந்த படுபாவி!

பணத்தை குடுத்துட்டு, லக்கேஜோட.. ப்ளாட்ஃபாரத்துலே ஓடுறேன்.. கண்ணு எதிரே.. தமிழ் நாடு எக்ஸ்பிரஸ்.. கூ..கூ.. போயே.. போச்சு.. போயிந்தி.. சல்கயாச்சே.. இட்ஸ் கான்!

ஒரு வழியா, என் நீண்ட நாள் கனவு நிறைவேறிடுச்சு! சோர்ந்து போய் ப்ளாட்ஃபாரத்துலேயே உட்கார்ந்துட்டேன்; கொஞ்ச நேரத்துக்கு உலகமே முடிஞ்சிட்டமாதிரி, எல்லாத்தையும் தொலைச்சிட்ட மாதிரி இருந்தது ; சுதாரிச்சுக்கிட்டேன்.. முதல் வேலையா, ஃபர்ஸ்ட் க்ளாஸ் டிக்கெட்டை ரிட்டன் கொடுத்து அடுத்த நாளுக்கு செக்கண்ட் க்ளாஸ் டிக்கெட் வாங்கினேன்; ஆபிசுக்கு அர்ஜெண்ட் பேப்பரை ஃபேக்ஸ் பண்ணிட்டு, வீட்டுக்கும் ஒரு ஃபோன் போட்டேன்; ஒரு வழியா நேபாளத்து பயணம், பல நாள் கனவு நிறைவேற்றத்தோடே இனிதே(!) நிறைவேறிச்சு!

இன்னிக்கு நினைச்சுப் பார்த்து அசை போடும் போது 15 வருஷம் ஓடியே போச்சு.. இப்பொ எல்லாம் ‘ரயில் மிஸ் பண்ணுற கனவு வர்றதே இல்லே” ; நம்பளும் ட்ரெயினுக்கு போறத்துக்கு முன்னாடி தட்டு வெச்சுகிட்டு உட்கார்றதே இல்ல. முதல்ல ட்ரெயின பிடிப்போம், இருக்கவே இருக்கு ‘பொங்கல்/இட்லி/வடை/ போண்டா.. இல்லைன்னா பச்சை வாழை பழம் அல்லது பிஸ்கட் (பக்கத்து சீட்காரன் கொடுத்தாதான் டேஞ்சர்!)

உண்மையிலே நல்லது கெட்டது நடக்குறதை விட அப்படி ஆயிடுமோ, இப்படி நடந்துடுமோங்கற பயம் தாங்க நம்மை பிடிச்சு ஆட்டுது; உண்மையிலேயே அது நடந்துட்டாலும், எப்படியாவது தட்டுதடுமாறி எழுந்து வந்திடுவோம், இல்லையா?

என்னுடைய காலப்பய(ண)த்துலே கலந்துகிட்டதுக்கு நன்றி! :))

2008-11-23T13:17:00.006+03:00

2008-11-07T19:21:00.004+03:00

தஞ்சையிலிருந்து தமாம் வரை..(தொடர் 11)

2008-11-02T23:57:00.006+03:00

தஞ்சையிலிருந்து தமாம் வரை தொடர் 11
தமாம் பாலா

ஆகாஷவாணி, ஸெய்திகள் வாஷிப்பது..

1970ம் வருஷம்னு நினைக்கிறேன், மாதம் சரியா நினைவுலே இல்லை; நானும் அப்பாவும், ராத்திரி நேரத்து, பாதி இருட்டு பாதி தெருவிளக்கு வெளிச்சத்துலே தஞ்சை வடக்குவீதி மிட்டாய் கடை ஸ்டாப் பக்கத்துலே நடந்து போய்கிட்டு இருந்தோம். எதுக்காக போகிறோம்னு அவருக்கு மட்டும்தான் தெரியும். நம்ம எப்பவுமே மாட்டுக்கு பின்னாடி போற கன்னுகுட்டி தானே?

“அப்பா, நாம எங்கே போறோம்?’

“அதுவாடா கண்ணா? நமக்கு லாட்டரிலே கொஞ்சம் பணம் கிடைச்சிருக்கு; அதோட சேர்த்து காசு போட்டு, லைஸன்ஸ் வாங்க போறோம்”

லைஸன்ஸ் அப்படின்னதும், துப்பாக்கி அது இதுன்னு எங்க குடும்பத்தை பத்தி தப்புகணக்கு போட்டுட போறீங்க! கத்தி சண்டை என்ன, வாய் சண்டை கூட சரியா போடத்தெரியாத ‘அக்மார்க்’ தொடைநடுங்கி குடும்பமாக்கும்.. நாங்க!! :))) எங்களுக்கெல்லாம் சேர்த்து சண்டை போடறத்துக்குத்தான், எம்.ஜி.ஆர் இருந்தாரே அன்னைக்கு!

அப்புறம் எதுக்கு லைஸன்ஸ், ஒரே குழப்பமா இருக்கா? அது எங்க குடும்பத்துலே ஒரு புது மெம்பரை சேர்க்கறத்துக்கு. அந்த மெம்பர், பேசும், பாடும், அவ்வப்போது இரைச்சல் கூட போடும். ஆனா எல்லாம் இருந்த இடத்திலேயே தான். அதாலே, ஒரு அடிகூட நடக்க முடியாது.

குரல் மட்டும் குயில் போல இல்லே, பாக்குறத்துக்கும் கருப்பா, காக்கா மாதிரி தான் இருக்கும். கரெக்டா கண்டுபிடிச்சிட்டீங்களே..! நீங்க ரொம்ப கெட்டிக்காரர் தான் போங்க :))

(ஐஸ், ஐஸ் நம்பாதீங்க.. பாலா இப்படித்தான் புகழ்ந்தே கவுத்துடுவான்!)

ரேடியோ பொட்டிதான் அது !!!!

இன்னைக்கு நூறு ரூபாய்க்கு சோப்பு பெட்டி மாதிரி சீரழியுது எஃப் எம் ரேடியோ. அந்த ரேடியோ அந்த காலத்துலே.. பெரிய லக்ஸூரி.. ஸ்டேடஸ் ஸிம்பல்!

எங்க பெரியம்மா வீட்டிலே, பெரிய ரேடியோவை பார்த்திருக்கேன். மரப்பெட்டியும் சோபா செட்டும் கலந்தது போல கம்பீரமா இருக்கும். காத்து போகறத்துக்கு உள்ள இடுக்குகள் வழியா பார்த்தாக்க, உள்ளே வால்வுகள் எல்லாம் பல்பு போல எரிஞ்சு கிட்டு இருக்கும். குரல் மட்டும்தான் சிம்ம கர்ஜனைனு இல்ல.. வால்யூம், ஸ்டேஷன் மாத்துற குமிழ்களிலெ கைய வைச்சு திருப்பும் போது, பளீர்னு ஷாக் அடிச்சு பயமுறுத்தும் அந்த ரேடியோ இயந்திரம்!

அப்பா வாங்கின ரேடியோ, சின்னது! ட்ரான்ஸிஸ்டர் வகையை சேர்ந்தது. ரொம்ப நாள் நான், ரேடியோவுக்கு இது சின்ன ஸிஸ்டர், அதாவது தங்கச்சின்னே நினைச்சுகிட்டிருந்தேன். அது ஒரு வகையிலே நிஜம்தான். கூட அக்கா தங்கச்சி, அண்ணன் தம்பி இல்லாத ‘ஓரி பிண்டங்களுக்கு, ரேடியோதான் உடன்பிறப்பு, அந்த காலத்துலே :((

புலி பசித்தாலும் புல்லை தின்னாதுங்கற மாதிரி, சும்மாவே இருந்தாலும் தப்பி தவறிகூட புத்தகம் படிக்கவே கூடாதுன்னு வைராக்கியமா இருந்தார் அப்பா. நானும் அம்மாவும், அதுக்கு நேர் எதிர். மளிகை சாமான் பொட்டலம் கட்டின பேப்பரை கூட விடாமல் பிரிச்சு/படிச்சு மேய்ஞ்சிடுவோம்.

எங்க மூணு பேரையும் ஒண்ணா இணைச்சு வாழ வெச்சது.. அந்த ரேடியோ பொட்டிதான்; அவ்வப்போது பிணக்குகளை உண்டாக்கி வெச்சதும் அதே ரேடியோதான்!

அப்பா பேச்சையும், அம்மா பேச்சையும் கேட்டோமோ இல்லையோ கண்டிப்பா ரேடியோ பேச்சை கேட்டோம்.

அப்பா வீட்டிலே இருந்தா, ரேடியோ நாட்டு நடப்பையும், அரசியலையும் மட்டுமே பேசும். மாலை 6:40க்கு.. மாநிலச்செய்திகள் வாசிப்பது.. செல்வராஜ் அப்படின்னு சூப்பர் வாய்சோட ஒருத்தர் படிப்பார். அவர் முகத்தை ஒரு ராஜா லெவல்லே கற்பனை பண்ணலாம்; ஒரிஜினல் முகம் தெரியாததாலே, அது இன்னும் அப்படியே மெய்ண்டெய்ன் ஆகுது!

ஏழே கால் மணிக்கு, ரேடியோ.. மாநில அரசுகிட்டே இருந்து, ஹைஜாக் ஆகி மத்திய அரசுக்கு போய்டும். “ஆகாஷ வாணி, ஸெய்திகள் வாஷிப்பது சரோஜ் நாராயணஸ்வாமி” அப்படின்னு மிரட்டுற மாதிரி ஒரு குரல் கேட்கும். இப்ப வர்ற ஏ.ஆர்.ரஹ்மான் பாட்டு மாதிரி, அது ஆம்பிள்ளை குரலா, பொம்பிள்ளை குரலான்னு ஒரே குழப்பமா இருக்கும். நியூஸிலும், ராஷ்ட்ரபதி, நதிநீர் தாவா, ப்ரேரணை, கொறடா எல்லாம் போட்டு தமிழ்தானா இதுன்னு பாதி புரிஞ்சும் புரியாமலும் இருக்கும். கூறினார் அப்படிங்கறதை மட்டும் கோரினார் அப்படின்னு ஸ்பஷ்டமா சொல்லிடுவாங்க.

இப்படியெல்லாம் அழும்பு பண்ற ரேடியோ.. அம்மா கை பட்டால் மட்டும், சமத்து பிள்ளையா மாறிடும். விவித் பாரதி, தேன் கிண்ணம், வண்ணச்சுடர், ஒலிச்சித்திரம், ஆப்கி பர்மாயிஷ், பினாகா கீத் மாலா அப்டின்னு பொழுது போக்கு பூங்காவாவே மாறிடும். (டிவி இல்லாத காலம் அது.. குறைஞ்ச பட்சம் எங்க வீட்டிலையாவது! )

ரேடியோ மோனோவா இருந்தாலும், ஸ்டீரியோ டைப்பா, ஆல் இண்டியா ரேடியோவிலே, அரைச்ச மாவையே திரும்ப திரும்ப அரைச்சுகிட்டு இருந்த காலம் 70-80கள்.

அதிக பட்சமா, நைட்டு 9மணிக்கு மேலே.. புது சினிமா ரிலீஸ் சம்பந்தமா.. “பா..ர..தி.. ராஜாவின்..சிகப்பு ரோஜாக்கள்”..ன்னு ஒரு சூப்பர் பெண் குரலும் “தாலாட்டு தே வானம்.. தள்ளாடு தே மேகம்” பாட்டோட ஆரம்பமும்.. “காலிக் ப்ரதர்ஸ் வழங்கும்.. கடல்மீன்கள்” திரைப்பட தொகுப்பு நிகழ்ச்சி. அதுலேயும் நடுவிலே.. நீங்கள் கேட்டு கொண்டிருப்பது.. எல்.ஆர்.ஸ்வாமி நேரம்-னு வழவழா கொழகொழா வந்துடும். நாங்க ஏழுமணிக்கே சாப்புட்டு, பத்து மணிக்குள்ளே குறட்டை விட்டு தூங்கிடுவோம், இதுக்கு பயந்தே!

அதே கால கட்டத்துலே, நமக்கு பத்து வருஷம் முன்னாடி இருந்தாங்க, நம்ம சிலோன் ரேடியோகாரங்க! என்ன கற்பனை வளம், என்ன தொழில்நுட்பம், ஜன ரஞ்சகம்...!!!

வீட்டுக்கு வீடு வானொலிப்பெட்டிக்கருகே ஆவலுடன் காத்திருக்கும், ரசிகப்பெருமக்களுக்கு.. என் அன்பு கலந்த வணக்கம்-என்று தேனாக குழைவார் இலங்கை ஒலிபரப்பு கூட்டுதாபனத்தின் கே.எஸ்.ராஜா; அவர் சொன்னது அந்த காலகட்டத்தில், மிகையே இல்லாத உண்மை,சத்தியம்!

“ந என்ற எழுத்தில் மணி ஒலித்தது; நீங்கள் பாடவேண்டிய சொல் ந-குறில் அல்ல, நா-நெடில் என்று பாட்டுக்கு பாட்டோடு தமிழையும் கலந்து தருவார்.. பீ.ஹெச்.அப்துல் ஹமீத். (உதயா ஜிவெல்லர்ஸ் உபயம் என்று நினைவு)

ஆம், இல்லை, சொல்லக்கூடாது; எந்த சொல்லையும் மூன்று முறைக்கு மேல் சொல்லகூடாது என்று கலகலப்பான போட்டிகள்.. “கள்ளுகடை பக்கம் போகாதே.. காலைபிடிச்சு கெஞ்சுகிறேன்..” “ச்சின்ன மாமியே உன் ச்சின்ன மகளெங்கே” என்று தமிழ் பப்பிசையும் (பாப்!).. உண்டு!

அத்தானே அத்தானே எந்தனாசை அத்தானே.. என்ற சில்லைய்யூர் செல்வராசனின் .. மக்கள் வங்கி விளம்பர பாடல்.. (பெண் குரலில் கேள்வியொன்று கேட்கலாமா உனைத்தானே என்றதும், ஆண்குரலே கேள்வியை தானே கேட்டு பதிலையும் சொல்லிவிடும்).. ஆகா.. அன்றைய காலகட்டத்தின் பூலோக சொர்க்கம் அது! அப்படிப்பட்ட இலங்கையும் வானொலியும் இன்று, மொகஞ்சாதாரோ ஹரப்பா போல ஆகிவிடும் என்று யாரும் கற்பனை செய்து கூட பார்த்திருக்கவே மாட்டார்கள்... ஹூம்.. :(((((

அப்பா,அம்மா,நான் அதிகம் சண்டை போட்டதில்லை; அபூர்வமாக ரேடியோ ப்ரோக்ராம் கேட்பதில் அது வருவதுண்டு. நானும் அம்மாவும் பொழுது போக்கு கட்சி. அப்பாவுக்கு நியூஸ் ரொம்ப முக்கியம். அந்த வயதில் எனக்கு அவரது நியூஸ் ஆர்வம் ஆச்சரியமாக இருந்தது. நாம் விவசாயி இல்லை, வெயில் மழை பற்றி அறிய; வியாபாரியும் இல்லை லாப நஷ்டம் பார்க்க. எல்.ஐ.சி ஆபிஸில் ஒண்ணாம் தேதி டாண் என்று சம்பளம் வந்துடும்.. பின்னே எதுக்கு நியூஸ் கேட்கணும்.. சொல்லுங்க?

ரசனைகளில் இரு துருவங்களாக இருந்த அப்பாவும், நான் ப்ளஸ் அம்மா கூட்டணியும் சந்திக்கும் நேர் கோடும் இருந்தது! அது தான் கிரிக்கெட் நேர்முக வர்ணனை!

“பந்தை அனாவசியமாக அடித்தார்’ “பகூத் அச்சி கேந்த்/ஆப் ஸ்டம்ப் கி காஃபி பஹார்/சுந்தர் ஷாட்-சார் ரன்” “பாரத மத்து நியூஸிலேண்ட் சண்டகள நடுவே மும்பையிலெ.. மூருனே மத்து கொனை டெஸ்ட் வீக்ஷித் வருணனெ..” என்று கதம்பமாக இந்தியாவின் சகல பாஷையும் பேசும் ரேடியோ அப்போது!

கபில் தேவ் வந்த புதிதிலே, நாங்கள் குடும்பத்தோடு தஞ்சை சிவகங்கா பார்க்குலே சென்னை டெஸ்டு கமெண்டரி கேட்டு மகிழ்ந்தோம்; பேட்டிங்கும், பவுலிங்கும் பின்னிட்டார். 1978 இந்தியா வெஸ்ட் இண்டீஸ் மாட்ச்ன்னு நினைக்கிறேன். (பதிவர்கள்லே கிரிக்கெட் புள்ளி விவர புலிகள், பாஞ்சுடாதீங்க.. புள்ளி எதாவது கொஞ்சம் பிசகி முன்னே பின்னே இருந்தாக்க :)))

பார்க்குலே வர்ற்வங்க போறவங்களுக்கு சாக்லேட் கொடுத்து விழா எடுக்காத தோஷம்தான் போங்க! அப்போ எல்லாம், இந்தியா ஜெயிச்சா சிரிப்போம்/ தோத்தா அழுவோம், பைத்தியம் போல! அந்த வெறியிலே, கபில், கபில் என்றொருவர்.. கப்பென பிடிக்கும் பீல்டர் அவர்னு.. ரொம்ப பீல் பண்ணி கவி பாடிட்டேன். நண்பன் கலீல் கிட்டே காட்டினதும், அவன் ரொம்ப நல்லா இருக்குன்னு சொல்லிகிட்டே, கவிதை:கலீல், உதவி:பாலு அப்படின்னு திருத்திட்டான்.. அந்த எமகாதகன்!

காலம் மாறிகிட்டே வந்தது; எங்களுக்கு வயசான மாதிரி ரேடியோவுக்கும் வயசாகிட்டு வந்தது; மக்கர் பண்ண ஆரம்பிச்சது. அப்போ அப்போ, ஒரு தட்டு தட்டினாத்தான் பாடும். பேட்டரி உருகி உள்ளே ஊத்தி ஒட்டிக்கும். ரிப்பேர் ஆகி செலவும் வைக்கும், அடிக்கடி. பள்ளி நாட்களிலே உற்ற தோழனா இருந்த ரேடியோவையும், அப்பா அம்மாவையும் விட்டு பிரிஞ்சு காலேஜுக்கு வெளியூர் போனதை இன்னோரு தொடரிலே எழுதாமலா போயிடுவேன்? நீங்களும் படிக்காமலா போயிட போறீங்க.. நண்பர்களே? :)))

இன்னைக்கு.. 2008லே ரேடியோ ஒரு புராதன சின்னம். டீவியும், கம்ப்யூட்டரும்,எம்பி3யும், ஐபாடும் அதோட இடத்தை அடிச்சு பிடுங்கி, குத்தி கொதறி பங்கு போட்டிடுச்சுங்க.. ஆனா மனுசங்க மட்டும் மாறலே..

டாட்டா ஸ்கையிலே டீவிலே எந்த சேனல் பாக்குறதுன்னு இப்போ எங்க வீட்டுலே அடிதடி நடக்குது. எந்த கட்சிக்கும் மெஜாரிட்டி இல்லாமே, இந்திய அரசியல் மாதிரி.. பையனுக்கு ஈஸ்பியென் ஸ்போர்ட்ஸ் சேனல், பொண்ணுக்கு போகோ சேனல், பொண்டாட்டிக்கு.. தங்கமான புருஷன், கோகுலத்தில் சீதை தொடர்கள்.. ஒரு சமயத்துலே எதைதான் பார்க்கிறது? டீவி ரிமோட்டே கன்ப்யூஸ் ஆகிடும்!

எல்லாருக்கும் எது பிடிக்கும்னு தெரிஞ்சுகிட்டீங்க இல்லே? இப்போ எனக்கு எது பிடிக்குதுன்னு தெரிஞ்சுக்க வேண்டாமா? திரும்ப திரும்ப நாள் பூரா ஒரே நியூஸ் ஒப்பிக்கிற ஸன் நியூஸ், ஜெயா செய்திகள், பிபிசி,சிஎனென், என்.டி.டீவி.. இப்படி நியூஸ் மட்டுமே பாக்க பிடிக்குது எனக்கு இப்போ எல்லாம், எங்க அப்பா மாதிரி.. வயசாகுது இல்லையா? :)))

அமெரிக்காவின் சப் ப்ரெய்ம் பிரச்சினை, உளுந்தூர் பேட்டை அருகே சாலை விபத்து, பங்கு சந்தை பாதாளத்தை அடைந்தது, விலைவாசி உயர்வுன்னு எல்லா நியூஸும் பேட் நியூஸாவே இருந்தாலும், உலகத்துலே என்ன நடக்குதுன்னு தெரிஞ்சுக்கிட்டா நல்லதுதான் இல்லையா?

சரி, இப்போ நாம் இந்த ரேடியோ பற்றிய என் பழம் கணக்கு பதிவுடைய முடிவுரைக்கு வந்துட்டோம். ஹிஸ்டரி ரீபீட்ஸ் அப்படின்னு டைட்ஸ் போய் பெல்ஸ் வந்து திரும்ப டைட்ஸ் வந்தது மாதிரி, ரேடியோவும் இப்போ பழைய படி பேமஸ் ஆகிட்டு இருக்கு. விடாத விளம்பர வெயிலுக்கு நடுவே தூறல் போல பாடல்கள், காதலிக்கு டெ(க)டிகேட் பண்ணும் அலம்பல்கள் நடுவே நல்ல நிகழ்ச்சிகளும் அவ்வப்போது வருது.

சூரியன் எப்.எம். யாழ் சுதாகரன் வந்துருக்காரு. “இரவின் மடியில்.. உலகம் மயங்கும்.. மயங்கும்’னு பாடிக்கிட்டே பி.பி.ஸ்ரீனிவாஸை போட்டுட்டாரு.. அதனாலே. இப்போதைக்கு உங்ககிட்டே இருந்து.. உத்தரவு வாங்கிக்கிறேன்.. நான்!

தஞ்சையிலிருந்து தமாம் தொடரும்..

2008-10-31T22:37:00.005+03:00

வளைகுடாவில் ஒரு தீபாவளியும், ஐம்பத்து ஒன்றாம் பதிவும்

2008-10-26T19:35:00.007+03:00

வளைகுடாவில் ஒரு தீபாவளியும், ஐம்பத்து ஒன்றாம் பதிவும்
தமாம் பாலா

வருடத்துக்கு ஒருமுறை புத்தாடை கிடைக்கும் காலம் அது ; பார்த்து பார்த்து பட்டாசுகளை வாங்கிய வேளை அது. தீபாவளி வருகிறதென்றால், சுமார் ஒரு மாசம் முன்பு ஊரே களைகட்டி விடும். வழக்கமான அதே கடைவீதிகள், மனிதர்கள் ஆனால் புதிதான உற்சாகம். மீட்டர் பத்து ரூபாயிலிருந்து நூறு ரூபாய் வரை கூட துணிமணிகள் கிடைக்கும்; பட்டாசுகளும் பலபல விலையில். தீபாவளி போனஸை பொறுத்து, பர்ஸின் கனத்தை பொறுத்து அவர் அவர் வசதி, அந்தஸ்தை காட்டும் விதமாக வாங்குவார்கள்.

தஞ்சையிலே பள்ளி நாட்களில் நான் கொண்டாடியது தான் ஒரிஜினல் தீபாவளி. இப்போது வருவதெல்லாம், கம்ப்யூட்டர் கேம் போன்ற விர்ச்சுவல் தீபாவளிதான். மத்திய,மாநில அரசுகள் போடும் பட்ஜெட் போல அப்பா நிதி ஒதுக்கீடு செய்வார். நம் கண்ணீரின் சக்தி மற்றும் அம்மாவின் கூட்டணியில், துண்டு விழும் பட்ஜெட்டையும் தாண்டி பட்டாசுக்கு இடஒதுக்கீடு செய்யப்படும் :))

காலை நான்கு மணிக்கு எழுந்து எண்ணை தேய்த்து குளித்து, புது துணி உடுத்தி இருட்டிலே வெளியே வந்தால் நமக்கு முன்பே நாலுபேர் ரோட்டிலே வந்து வெடி வெடித்து அட்டகாசம் செய்து கொண்டிருப்பார்கள். இனிப்புகள்,மைசூர்பாக்கு,ஜாங்கிரி,முறுக்கு போல விதம்விதமாக சங்குசக்கரம்,புஸ்வாணம்,சாட்டை,பாம்பு மாத்திரை,எலெக்ட்ரிக் ஸ்டோன்,வெடி வகைகள் என்று தட்டிலே எடுத்துச்செல்லும் போதே கண் கொள்ளா காட்சியாக இருக்கும்!

வெடியின் திரியை பதமாக கிள்ளி, ஊதுபத்தியால் நெருப்பு முத்தம் கொடுக்க, அது மெதுவாக உட்செல்லும் காட்சியை காண்பதற்கே ஒரே த்ரில்லிங்க் ஆக இருக்கும். பயந்து பயந்து வைக்கும் வெடி, சமயத்தில் புஸ் என்று போவதும் உண்டு; சில நேரம் புஸ்வாணம் கூட வெடித்து பேஜாராவதும் உண்டு. எல்லாம் நம் நேரத்தை பொறுத்தே அமையும். பல இளவட்ட அண்ணன்கள் அக்கம் பக்கத்து அக்காக்களை அசத்த, வெடிகளை கையில் பிடித்து கொளுத்தி மேலே எறிவதும் உண்டு; அது அவர்கள் கையிலேயே சமயத்தில் வெடித்து அவர்களை பழிவாங்குவதும் உண்டு. :))))

இருக்கும் வெடிகளிலேயே ரொம்ப டேஞ்சரானது, ராக்கெட் தான். மண்ணில் புதைத்தோ, பாட்டிலில் நிற்க வைத்தோ, தீ வைக்கும் வரை சமர்த்தாக இருப்பது போல பாவ்லா செய்யும். கொஞ்ச நேரத்திலேயே, பின்பக்கம் நெருப்பு கக்கிக்கொண்டு, கிழக்கிலோ,மேற்கிலோ நேராகவோ, வளைந்து கொண்டோ.. வாழ்க்கை போகும் திசையை போல வகை தொகையில்லாமல் போய்விடும்! ஒருமுறை காமராஜர் காய்கறி மார்க்கெட் முழுவதும் இது போன்ற ராக்கெட்டால் எரிந்துவிட்டது என்று, பெரிசுகள் ஒவ்வொரு தீபாவளியும் பேசிக்கொள்வார்கள்.

முதல் ரவுண்டு வெடித்த பின், கையில் மினுமினுக்கும் வெடிமருந்தை, கழுவியும் கழுவாமலும் தின்பண்டங்களை ஒரு கை பார்ப்போம்; காலை மணி பத்துக்குள்ளே கைவசம் இருக்கும் வெடிகள் காகித குப்பையாய் வீதியெங்கும் நிறைந்திருக்கும்; சாயந்தரத்துக்கு மத்தாப்பூக்களும், மற்ற சைவ பட்டாசுகள் மட்டுமே மிஞ்சும். அதில் கார்த்திகைக்கும் கொஞ்சம் எடுத்து வைக்க வேண்டிய கட்டாயமும் உண்டு! காத்திருந்து அடைகாத்த தீபாவளி எதிர்பார்ப்புகள் ஒரு வழியாய் வடிந்து, ஒரு மந்தமான சகஜ நிலை திரும்பும். இதற்குள்ளே, புது சட்டையில் ஊதுபத்தி நெருப்பு துளிகள் போட்ட ஓட்டைகளும் பரிசாக கிடைத்து விடும்.

சாப்பிட்டு முடிக்கும் போது, குழம்பு,ரசம்,மோர்,பொரியல் கலந்து வரும் சுவை போல, வெடிக்காத பட்டாசுகளை உரித்து, மொத்த கலவையாய் கலந்து, அதை புஸ்ஸு கொளுத்தும் போது வரும் சுகமே தனி.

நாம்தான் பத்து/பனிரெண்டு வருஷ அஞ்ஞாத வாசத்தில் தீபாவளியை தொலைத்திருக்கிறோம் என்றால், பாவம் குழந்தைகள். அவர்களும் சம்பந்தா சம்பந்தம் இல்லாமல், ஜீலை ஆகஸ்டில் இந்தியா வரும்போது, மாமா/சித்தப்பா ஸ்டாக் வைத்திருக்கும் பட்டாசுகளை, ஒரு இரவு வெடித்து தீர்ப்பதே இப்போதைய நடைமுறை; அக்கம்பக்கத்து “கீழ்பாக்கம் கேஸோ” என்பது போன்ற பார்வைகளை அப்போது நாங்களும் சட்டை செய்வதில்லை! :)))

சின்ன வயதில், ஒரு புது துணிக்கு ஒருவருடம் காத்திருக்க வேண்டும்; இன்று நினைத்தால் எப்போது வேண்டுமானாலும் புது துணி வாங்கலாம். ஆனால் அன்று இருந்த சந்தோஷமும், உற்சாகமான எதிர்பார்ப்புகளும் இன்று இல்லவே இல்லை! மகாபாரத்து தங்க அணில் போல.. ஏன் என்று யோசித்து பார்க்கையில், இன்றைய வாழ்க்கையின் பொருளாதார குடுமி பிடி சண்டையில், ஓட்டத்தில்.. நின்று நிதானித்து எதையும் ரசிக்கவோ, அனுபவிக்கவோ மறந்து போய்விட்டது என்றே தோன்றுகிறது, நண்பர்களே!

கல்யாண வீட்டில் மொய் எழுதுவது போல 51வது பதிவாக இதை போட்டிருக்கிறேன். கொசுறாக தீபாவளி கவிதை ஒன்றும் உங்களுக்காக, இதோ. உங்கள் அனைவருக்கும், நண்பர்களுக்கும், குடும்பத்தினருக்கும் என் இதயம் கனிந்த தீபாவளி வாழ்த்துக்கள்!!!

வளைகுடாவில் ஒரு தீபாவளி

சூரியன் பகலில் பணி செய்து

சோர்ந்து மறைய,பின் இரவில்

சூழும் இருள் அக,புறங்களில்

நழுவும் மீனாய் மேக நடுவில்

தண்ணொளிச்சந்திரன் முயலும்

தன்னால் இயன்ற கடனொளியை

வழங்க,மெழுகாய் தேய்ந்துவிடும்

வராமல் போகும் அமாவாசையாய்

ஆண்டு முழுவதும் அகத்தில்

நீண்டு சேர்ந்த தீய இருளை

விளக்கு மட்டும் போக்காதென

வெடி வைத்துத் தகர்த்தோம்

மனிதன் வாழ்வில் பெரும்பாலும்

மகிழ்ச்சி பொங்கும் சில நிமிடம்

மறையும்,மீண்டும் வரும் அதை

இங்கு கொம்புவாணம் என்றோம்

ஏவுகணைகளை பறக்கவிட்டு

தாவும் அதன் அழகைக்கண்டு

துள்ளும் பிள்ளை மனம் உண்டு

அள்ளும் அழகு வாணவேடிக்கை

சங்குச் சக்கரம் சுழலக் கண்டு

எங்கள் வாழ்க்கைச் சக்கரம்

நினைவில் கொண்டோம்,இன்று

பனைவெளி பாலையில் இருந்து

சுத்தமாக குளித்து முடித்து பின்

புத்தம்புது உடையணிந்து, இங்கு

சத்தம் இல்லாமல் தீபாவளியை

மொத்தமாக கற்பனை செய்தோம்!

பழனிக்கு ஒரு பதிவு

2008-10-17T12:44:00.002+03:00

பழனிக்கு ஒரு பதிவு
தமாம் பாலா

“ஐயா, நீங்கள் எந்த ஊரைச்சேர்ந்தவர்?”-பையன்.
“நான்.. எல்லா ஊர்களையும் சேர்ந்தவன்!”-பெரியவர்.
-அல்கெமிஸ்ட், பாலோ கொயிலோ

எந்த ஒரு மனிதனுக்கும், சொந்தமாக சொத்தோ, வீடு, வாசல் நிலம் புலமோ இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும், குறைந்த பட்சமாக ஒரு பெயரும், ஊரும் இருக்கும். சில பேருக்கு, அந்த ஊரே, பெயராகவும் அமைந்து விடுவது உண்டு. பழனி, திருப்பதி, சிதம்பரம் என்று அது போன்ற பெயர் உள்ளவர்களை சந்திக்கும் போது, எனக்கு அவர்கள் தனிமனிதன் போல் இல்லாமல் அந்த ஊர் போலவே தோன்றுகிறார்கள்.

போன மாதம், வானவில்லாய் தோன்றி மறைந்த வருட விடுமுறையில், பழனி என்ற ஒரு மனிதரை சென்னையில் சந்தித்தேன் ; அன்றாட வாழ்வின் ஒரு அரை மணி நேர பயணத்தின் போது. வழக்கமான ஒரு சுவாரஸ்யம் குறைந்த சந்திப்பு என்றுதான், நானும் உங்களைப்போல நினைத்திருந்தேன்.

சென்னையின் இரண்டாம் வெயில் காலம் செப்டம்பரில்; போக்குவரத்து நெரிசல் என்று வழக்கமான ‘இட/கால நிரப்பல்’ பேச்சுகளில் தொடங்கினோம். அவர், திசை மாறி, ‘வோல்காவிலிருந்து கங்கை வரை’ படித்திருக்கிறீர்களா? என்றார். கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன், வாசிக்க வாய்ப்பு கிட்டவில்லை இன்னும் என்றேன்.

பிறகு மெல்ல, தான் எழுத்துலக ஜாம்பவான் ஜெயகாந்தனின் தீவிர வாசகர் என்றும், அவரை நேரில் பார்த்து பழகும் பேறு பெற்றவன் என்றும் விளக்கினார். அந்த எழுத்துலக சிங்கத்தின் கதைகள், வாழ்க்கை அனுபவ புத்தகங்கள், மற்றும் பிரமிக்க வைத்த மேடைப்பேச்சுகள் என்று சொல்லிக்கொண்டே போனார். பேச்சு, சினிமா பழங்கால திரைக்கவிஞர் மாயவநாதன் என்று எல்லா திசைகளிலும் பயணித்ததில் அரை மணிநேரம், அரை நிமிடமாக சுருங்கி விட்டது; எனக்கோ ஒரு தமிழ் இலக்கிய பட்டறையில் கலந்து கொண்டது போன்ற ஒரு உணர்வும், நிறைவும் ஏற்பட்டு விட்டது.

ஒரு மாதம் ஆகியும், நினைவில் நிற்கும் இந்த சம்பவத்தை நண்பர்கள் உங்களிடம் பகிர்ந்து கொள்வதில் எனக்கும் சந்தோஷமே!

அது சரி.. யார் அந்த பழனி, நான் இதுவரை கேள்விப்பட்டதே இல்லையே என்கின்றீர்களா? அவரை பார்க்க வேண்டுமென்றால், நீங்கள் சென்னை ராஜ தானிக்கு வரவேண்டும்; ஒரு ‘தானி’யில் பயணிக்க வேண்டும். தமிழ், அரசுக்கட்டிலிலும் ஆள்கிறது, ஆட்டோவும்.. ஓட்டுகிறது; ஆம்.. பழனி.. ஒரு ஆட்டோ ஓட்டுனர்!

அன்றாட வாழ்வின் லாப நஷ்டங்களை மீறி, ஒரு இலக்கிய வாசகனின் நிரந்தர மகிழ்ச்சியை அவரிடம் கண்டேன், அதை பாராட்டும் விதமாய் அவருக்கு இந்த பதிவு! :))))

தஞ்சையிலிருந்து தமாம் வரை..(தொடர் 10)

2008-10-11T14:02:00.002+03:00

தஞ்சையிலிருந்து தமாம் வரை..(தொடர் 10)

ஓமகுச்சி நரசிம்மன், உசிலை மணி ஆன கதை..

எப்படி இருந்த நான், இப்படி ஆயிட்டேன்னு சொல்ல கேட்டிருக்கோம் இல்லையா? இது போல அனுபவம் உங்களுக்கும் பலமுறை ஏற்பட்டிருக்கும். ஓமகுச்சி நரசிம்மன், உசிலைமணி ஆன கதை தெரியுமா உங்களுக்கு? அதுதான் என் பள்ளி பருவத்துல நடந்தது!

நான் சின்ன வயசிலே குச்சி மாதிரி இருப்பேன்னு முன்பே எழுதியிருக்கேன். புல்தடுக்கி பயில்வானா நான் 8ம் கிளாஸ் வரைக்கும் இருந்ததுக்கு காரணம் யார் தெரியுமா? துவார பாலகர்கள்! துவாரபாலகர்னா.. கோயில்ல சன்னதிக்கு முன்னாலே பயங்கரமா ரெண்டு பேர் இருப்பாங்களே? அவங்க இல்ல.. :-)))) நம்ம தொண்டையிலே இருக்கிற துவாரபாலகர்கள்.. ஆங்கிலத்துலே டான்ஸில்ன்னு சொல்வாங்களே அவங்க!

திங்கள், புதன், வெள்ளி, ஞாயிறு மறுபடி செவ்வாய்-னு ஒண்ணு விட்டு ஒரு நாள் வி.ஐ.பி டூர் ப்ரோக்ராம் மாதிரி ஜுரம்; தொண்டை வலி அப்படின்னு ஆறுமுதல் எட்டு வரை வாட்டி எடுத்துடுச்சு டான்ஸில் ப்ராப்ளம். சாப்பிடற சாப்பாடு ஜுரத்துக்கே சரியா போறதாலே, ஒடம்புலே ஒட்டவே இல்லே.. ஒடம்புதான்.. ரொம்ப ஒட்டி போயிடுச்சு.. :-((

மணி.. நல்ல பையன் தான், ஆனா ஒடம்பு தான் கொஞ்சம் வீக்கு.. எப்ப பாத்தாலும் ஜொரம்/அழுகாச்சின்னு பேராய்டுச்சு எனக்கு. பச்ச தண்ணீருக்கு 144, ஐஸ்க்ரீமுக்கு தடா, கூல் ட்ரிங்குக்கு பொடான்னு, கட்டுப்பாடுகள் நிறைஞ்ச வாழ்க்கை ஆயிடுச்சு!

அம்மா,அப்பாவுக்கு தான் ரொம்ப பொறுமை! டம்பளர் சுடுதண்ணியோட மாத்திரை கொடுத்தாலும், எதுவும் உள்ளே போகாது.. உல்டாதான்.. அமர்க்களம் தான். இப்போ நினைச்சு பார்த்தாலும், எனக்கே நான் பண்ணிய அமர்க்களமெல்லாம், ஓவரா.. கொஞ்சம் வெக்கமா கூட இருக்கு..

மாத்திரை கொடுத்து கொடுத்து, டாக்டரே ஓய்ஞ்சு போயிட்டார்; பேசாம ஆப்பரேஷன் பண்ணிடலாம், அதுதான் ஒரே தீர்வுன்னு சொல்லிட்டார். சரி எங்கே செய்யலாம் அப்படின்னு யோசிச்சப்போ, போபாலுக்கு வாங்க, நான் அரேஞ்ச் பண்றேன் அப்படின்னு, போபால் தாத்தா, புண்ணியம் கட்டிக்கிட்டார்.

பிறந்தது, போபாலிலே தாத்தா வீட்டிலேதான் என்றாலும், 14 வருஷம் கழிச்சு, மறுபடி போபால் போக முடிஞ்சது துவாரபாலகர்கள் உபயத்தாலேதான். தஞ்சாவூரிலேர்ந்து, சென்னை வந்து தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸிலே போபால் போய் சேரவே 2/3 நாள் ஆகிவிட்டது. போபாலிலே, வீட்டுலே போய் சேர்ந்து, கட்டிலிலே படுத்த பின் கூட, ட்ரெயின் போல தடக் தடக்குன்னு ஆடுற மாதிரியே ஒரு ஃபீலீங்!

அது 1979ம் வருஷம், போபால் விஷ வாயு ஆக்சிடெண்ட் எல்லாம் நடக்கிறதுக்கு ரொம்ப வருஷம் முன்னாடி. தாத்தா வீடு இருந்த பிப்ளானி, ரொம்ப சுத்தமாவே இருந்தது. டாக்டரை பார்த்ததும், ப்ளட் டெஸ்ட்; ரத்தம் சோகை.. அயர்ன் டாப்லட் சாப்பிட்டு ஹீமோக்ளோபின் கவுண்ட் ஏத்தினாதான், ஆப்பரேஷன்னு சொல்லி ஒரு வாரம் ப்ரேக்.

அப்புறம் ஹாஸ்பிட்டல்லே, அட்மிட் பண்ணி, ஆப்பரேஷன் நாள் வந்துடுச்சு. அம்மா, அப்பாவுக்கெல்லாம் ஒரே கலக்கம். நமக்கு மட்டும் பயமே இல்லை; அதுவும் ஐஸ்க்ரீம் வேற சாப்பிடலாங்கிற எதிர்பார்ப்பு வேறே! அசட்டு தைரியம்தான் நம்ம கூடவே பிறந்த குணமாச்சே.. சிரிச்சுக்கிட்டே, ஸ்ட்ரெச்சரிலே உள்ளே போயாச்சு.

ஆப்பரேஷன் தியேட்டரிலே, கிங்கரர்கள் மாதிரி, டாக்டர்ஸ், வாணலிய கவுத்த மாதிரி லைட்ஸ்.. கொஞ்சமா பயம் எட்டி பார்த்தது. டாக்டர் என்னவோ பேச்சு கொடுத்திட்டே, கை நரம்புலே ஊசி குத்தி.. ஒண்ணு, ரெண்டு.. எண்ண.. சுகமான.. மயக்கமா, தூக்கமான்னு தெரியாத ஒரு உலகத்துக்குள்ளே நழுவறமாதிரி இருந்துச்சு.. கண்ணு தொறந்து பார்க்கும் போது, மறுபடியும் பெட்டுலே. நடுவிலே போன சில மணிநேரங்கள், ஜஸ்ட் ப்ளாங் தான்!

அன்ஸ்தீஷ்யாவோட மகிமை அப்போதான் புரிஞ்சுது. அளவு ரொம்ப கரெக்டா கொடுக்கணுமாமே! கம்மியானா, ஆப்பரேஷன் நடுவிலே முழிப்பு? ஜாஸ்தியானா, ஒரேடியா தூக்கம்?!? டாக்டருக்கு, நம்ம கோ-ஆப்பரேஷனிலே ஒரே சந்தோஷம். பக்கத்து பெட்டுலே ஒரு ஃபைனல் இயர் மெடிக்கல் ஸ்டூடண்ட், இதே டான்ஸில் ஆப்பரேஷனுக்கு வந்து, ரொம்பவே அழுது கலாட்டா பண்ணிட்டான்; ‘மதராஸி லட்கா, தேக்கோ.. கித்னா அச்சா ஹை.. என்று பாண்டே டாக்டர், புகழ்ந்து தள்ளி விட்டார். எல்லாம் இரு கோடுகள் தத்துவம் தானே!

ஆப்பரேஷனுக்கு பின்னால், நடக்கும் போது மயக்கம் வந்து, கொஞ்சம் கலாட்டா ஆகிவிட்டது. ரமேஷ் மாமா, குழந்தை போல தோளில் தூக்கி போட்டு படுக்கையில் போட்டு விட்டார். தமிழ் வாசனையே இல்லாத அந்த ஹாஸ்பிடலில், அப்போது.. தூரத்தில்.. ‘மீனா ஹல்லோ மீனா’ என்று ஜெயச்சந்திரன் குரலில் சன்னமாக பாட்டு கேட்டது. ஜாடையை பார்த்து, அப்பா இன்னொரு பெட்டிலிருந்து ட்ரான்சிஸ்டர் கொண்டு வந்தார். பாட்டு கேட்டதும், புது தெம்பே வந்து விட்டது. தமிழ்நாட்டிலிருந்து, கண்காணா தூரத்துக்கு எதிர்காலத்தில் போக வேண்டும்; தமிழை மட்டுமே துணை கொண்டு அங்கு வாழ வேண்டும் என்பதற்கு அச்சாரம் போட்டது போல அந்த சம்பவம் நடந்திருக்கிறது என்று இப்போது தோன்றுகிறது!

வீட்டுக்கு வந்த பின்னும் ராஜ உபசாரம் தான்; போபால் தாத்தா தன் கைப்பட ரஸ்கை பிசைந்து கட்லெட் செய்து கொடுத்தார். பின் தான் ரிடையர்மெண்ட் பிறகும் வேலை செய்த க்ளப்பிலிருந்து டென்னிஸ் பால் 3/4கும் கொடுத்தார். மறுபடியும் தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸ், தாலாட்டு, சென்னை.. பழையபடி தஞ்சாவூர்!

துவார பாலகர்களுக்கு, விடுதலை.. திக்கான பூஸ்ட், சாப்பாடு, கவனிப்பு! குரல்வளம்(?!) போய்விடுமோ என்று பயந்தபடி எதுவும் ஆகிவிடவில்லை. இப்போது, சாப்பாடும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக, உடம்பில் ஒட்ட ஆரம்பித்து விட்டது. ஒல்லி பையன் இவன் என்பது ஹிஸ்டரி ஆகிவிட்டது. ஓமக்குச்சி நரசிம்மன் மெல்ல மெல்ல உசிலை மணி ஆகிவிட்டான்!

9/10 படிக்கும் காலத்திலேயே, குமார் அண்ணாவுடன் நான் கும்பகோணத்தில் நடந்து போனால், அக்கம் பக்கம்.. குமாரோட போற பெரிய ஆள் யாரு அப்படின்னு கேட்கிற மாதிரி காலம் மாறிவிட்டது!

ஒற்றை நாடியா இருந்து, இரட்டை நாடியாய் ஆகி, இப்போது 1½ நாடியா இருக்கேன்னு நினைக்கிறேன். இந்த முறை விடுமுறைக்கு இந்தியா வந்த போது, ஆசான். சுப்பையா வாத்தியாரோட, கோவையிலே எடுத்துக்கிட்ட புகைப்படத்தை இந்த பதிவிலே போட்டிருக்கிறேன்; பார்த்து நீங்களே ஒரு முடிவுக்கு வாங்க நண்பர்களே! :-))))

தஞ்சையிலிருந்து தமாம் வரை தொடரும்..